Η άλλη όψη…
Ο Πούτιν θυσιάζει νέους για τα πάθη του
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Υπάρχει κάποιος λόγος η Κίνα να επιτεθεί στην Ελλάδα για να καταλάβει το λιμάνι του Πειραιά, ώστε να έχει πρόσβαση προς την Ευρώπη; Κανένας, αφού έρχεται η Cosco συνάπτει συμφωνίες με το ελληνικό κράτος και το λιμάνι εξυπηρετεί απόλυτα τα συμφέροντά της. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης οι πόλεμοι για εδάφη εκτός από φρικτοί είναι και γελοίοι. Όλοι μπορούν να είναι παντού, τίποτα δεν τους εμποδίζει.
Τι νόημα έχει η Ρωσία να καταλάβει εδάφη των Ουκρανών, λοιπόν, ώστε να γίνει η Αζοφική θάλασσα μια δική της λίμνη; Γιατί πρώτα τι ήταν; Η Ρωσία δεν χρησιμοποιούσε ελεύθερα, λιμάνια και οδικά δίκτυα για τις εξαγωγές της; Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι παρά μια εμμονή του Πούτιν με τις φαντασιώσεις του. περί Ρωσικής αυτοκρατορίας, δαιμονικής Δύσης και αδικιών που δήθεν “πρέπει να αποκατασταθούν”.
Η εμμονική του εισβολή στην Ουκρανία όμως, έχει στοιχίσει στη Ρωσία 32.000 νεκρούς, πολλαπλάσιους τραυματίες, διεθνή απομόνωση, οικονομική καταστροφή (η Gazprom ανακοίνωσε μείωση πωλήσεων στο φυσικό αέριο 27%). Επιπλέον, ο οργουελισμός επεκτάθηκε με φυλακίσεις, δολοφονίες, συσκότιση στην πληροφόρηση και φρικτό σκοταδισμό (ο ένας καταγγέλλει τον άλλον στην αστυνομία).
Αν ο Πούτιν ήθελε η Ρωσία να μεγαλουργήσει, ο δρόμος ήταν ένας: Διαρκείς επιθέσεις φιλίας προς όλους, παιδεία, ελευθερία, ανάπτυξη στροφή στα σπουδαία που κάνουν μια χώρα ελκυστική, μεγάλη. Αυτός τι έκανε; Έφτιαχνε πυρηνικά όπλα, εξόπλιζε διαρκώς ένα διεφθαρμένο στρατό που έβγαζε μίζες, επενέβαινε στρατιωτικά σε γειτονικές χώρες.
Ο Πούτιν είναι ένας επικίνδυνος ηγέτης που εκ του ασφαλούς θυσιάζει Ρώσους για να παριστάνει ότι εκπροσωπεί το… καλό. Είναι μια φρίκη να τον υπερασπίζεται κανείς.
