Η άλλη όψη…
Εσύ τι σκέφτεσαι για όλα αυτά;
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Η Ελλάδα είναι μια χώρα η οποία θα .έπρεπε να κυριαρχεί θεσμικά και πολιτικά στη Ν.Α. Ευρώπη. Να είναι οικονομικά πανίσχυρη και να ενισχύει την ευρωπαϊκή δυναμική της ηπείρου, όχι να είναι ένα μόνιμο βαρίδι γι΄ αυτήν.
Αν αυτό συνέβαινε δεν θα ήταν ένα θαύμα αλλά κάτι απολύτως φυσιολογικό. Χώρα – μέλος του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, πάντα με τους νικητές στους διεθνείς πολέμους, με εξαιρετικό κλίμα, στρατηγική θέση και το πολυμήχανο ταλέντο του Έλληνα θα έπρεπε χρόνια τώρα να είμαστε το Λουξεμβούργο του νότου. Κι αυτό θα ήταν όπως είπαμε κάτι φυσιολογικό, όχι ένα θαύμα.
Αντίθετα “θαύμα” με την αρνητική του δυστυχώς έννοια είναι ότι παρά τις τεράστιες δυνατότητες της χώρας αντί να έχουμε ένα ΑΕΠ των 600 δισ. δολαρίων έχουμε μόλις 180 δισ. . Αντί να μην υπάρχει στη χώρα ανεργία, έχουμε 6 στους 10 νέους στα αζήτητα και τους υπόλοιπους στα delivery ή μετανάστες στο εξωτερικό.
Αντί να έχουμε γίνει η βάση πολυεθνικών εταιρειών, κανείς δεν έρχεται σε αυτή τη χώρα που δεν υπάρχουν ούτε κανόνες ούτε ηθική. Αντίθετα έχουμε καθηλώσει την ελληνική οικονομία στη ΜΟΝΙΜΗ ΦΤΩΧΕΙΑ αποδιοργανώνοντας και καταστρέφοντας σχεδόν τα πάντα.
Μόνη ελπίδα θα ήταν μια μαζική αντεπίθεση των πολιτών στο πελατειακό κράτος των πολιτικών, την μόνη αιτία που μας καταστρέφει διαχρονικά. Αυτή η αντεπίθεση θα μπορούσε να γίνει με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας.
Πανεπιστημιακοί έκαναν αγωγές στο κράτος γιατί πήγαν να πνιγούν στο Μάτι. Μια μητέρα έγραψε επιστολή-κόλαφο κατά του ασήμαντου αυτού ανθρώπου που υποδύεται τον πρωθυπουργό με αφορμή τη δολοφονία του παιδιού της στον Λόφο Φιλοπάππου. Πληθαίνουν οι απλοί πολίτες που επιτέλους μιλούν, καταγγέλλουν, περιγράφουν την φαυλότητα των κυβερνώντων.
Ήρθε η ώρα κάθε ένας από εμάς να αναλάβει την ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ της τίμιας αντίδρασης. Ως πότε θα ανεχόμαστε ατάλαντοι, μνησίκακοι, τιποτένιοι να καταστρέφουν την Ελλάδα με εμάς απλώς να είμαστε θεατές (ή και να τους ψηφίζουμε;).
