Η άλλη όψη…
Που αρχίζει και που τελειώνει η δεύτερη ευκαιρία;
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Προσπαθώ εδώ και μέρες να καταλάβω αν πράγματι δίδεται μια δεύτερη ευκαιρία στους υπερχρεωμένους Έλληνες μέσα από το νέο πτωχευτικό δίκαιο. Ομολογώ ότι δεν έχω πολυκαταλάβει. Κανείς δεν μας εξηγεί. Κυβέρνηση, κόμματα, φορείς, μιλούν αποσπασματικά και δεν υπάρχει η πλήρης εικόνα. Και επειδή ως γνωστόν ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, δεν δείχνω κανέναν ενθουσιασμό.
Η αρχική εικόνα είναι περίπου ότι ένας οφειλέτης έχει δυο επιλογές: Α. Ρυθμίζει ΟΛΑ του τα χρέη μέχρι 240 δόσεις (20 χρόνια) και πορεύεται χωρίς να πτωχεύσει. Εδώ η σκέψη είναι ότι δεν έχει νόημα να ρυθμίζεις τα μισά σου χρέη και τα άλλα μισά να τα αφήνεις γιατί δεν μπορείς. Άρα ή όλα ή τίποτε.
Β. Αποδέχεται μια fast πτώχευση όπου χάνει όλη την περιουσία του αλλά διαγράφονται όλα τα χρέη του (Δημόσιο, Ταμεία, Τράπεζες, κ.α.). Εδώ φαντάζει βολικό να χρωστά κανείς π.χ 800.000 ευρώ και να διαγράφονται όλα, αν χάσει περιουσιακά στοιχεία μικρότερης αξίας π.χ. ας πούμε 100.000 ευρώ.
Επίσης σε αυτή την πτώχευση, δίνεται μια θολή δυνατότητα να κρατήσει ο πτωχός την πρώτη κατοικία με ένα νοίκι επιδοτούμενο, ενώ αν έχει μισθό ή σύνταξη, πρέπει να του παρακρατούν πάνω από το ποσό διαβίωσης. (Είναι δεύτερη ευκαιρία να πληρώνεις μετά την πτώχευση; Και για πόσο;).
Ακόμη δεν έχω ακούσει τίποτε για 250.000 Έλληνες πολίτες που έχουν ήδη πτωχεύσει εδώ και δεκαετίες και παραμένουν όμηροι, αφού, ενώ έχουν χάσει τα πάντα, δεν μπορούν να αγοράσουν ούτε ποδήλατο και φυσικά δεν μπορούν να επαναδραστηριοποιηθούν για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην. Τι θα γίνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;
Το νομοσχέδιο ψηφίζεται σήμερα. Θα πάρει εβδομάδες για να καταλάβουμε τι ψηφίστηκε. Ας ελπίσουμε ότι όποια λάθη διαπιστωθούν θα μπορεί να διορθωθούν. Περιμένουμε.
