Η άλλη όψη…
Η μεταπολίτευση συνεχίζεται, ένας (ίσως) ανθίσταται
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Χθες, κάνοντας έναν απολογισμό δεκαετίας, υποστήριξα ότι κορυφαίο της γεγονός της, ήταν η αδυναμία όλων μας, πολιτικών και πολιτών να νικήσουμε το φαύλο κράτος της μεταπολίτευσης, που έφερε μνημόνια και έκανε πλιάτσικο στις περιουσίες των περισσότερων Ελλήνων. Υποστήριξα επίσης ότι και σήμερα εξακολουθούμε να ζούμε αυτό που έστησε ο Ανδρέας Παπανδρέου: Κράτος – μαγαζί για κάθε κόμμα που κυβερνά. Επίσης υποστήριξα ότι αυτό το άθλιο πελατειακό κράτος το στήριξαν όλα τα κόμματα.
Το φαύλο κράτος της μεταπολίτευσης υπάρχει και σήμερα ίδιο και απαράλλαχτο. Από τη ΝΔ που κυβερνά μέχρι και το ΚΚΕ που υποτίθεται ότι έχει μια άλλη πολιτική. Το βόλεμα ημετέρων, η αναξιοκρατία, το κράτος – μαγαζί, είναι πάντα εδώ και κανείς δεν πασχίζει να το αλλάξει. Υπάρχει όμως μια διαφορά: Η χώρα φαίνεται να έχει σχέδιο και να κυβερνάται.
Το σφράγισμα των συνόρων που ήταν σουρωτήρι, η πολεμική βιομηχανία που απέναντι στην Τουρκία αναβαθμίζεται ενώ ήταν χρεοκοπημένη, η διεθνής αξιοπιστία, οι ιδιωτικοποιήσεις κρατικών εταιρειών – ζόμπι, το διαδικτυακό κράτος, οι φορο-ελαφρύνσεις, η προστασία των Πανεπιστημίων, το κοινωνικό κράτος, η μη ψευδόμενη κυβέρνηση, το τρένο που αποκτά επιτέλους η χώρα και πολλά άλλα ακόμη, συνθέτουν μια καινούργια πραγματικότητα. Τέλειωσε το κομματικό κράτος της μεταπολίτευσης; Όχι, φυσικά.
Η ΝΔ είναι πάντα ένα κόμμα παλιάς κοπής με κύρια δράση τα βολέματα ημετέρων, όπως και ΟΛΑ τα υπόλοιπα κόμματα. Υπάρχει όμως ένας πρωθυπουργός που έχει σχέδιο για τη χώρα. Όσοι κάνουν ότι δεν το βλέπουν (με πρώτη την αντιπολίτευση) κακό του κεφαλιού τους. Θα τον βλέπουν να κυβερνά επί μακρόν.
Πώς θα μπορούσε η χώρα να αλλάξει αφήνοντας στην λήθη του παρελθόντος την φαύλη μεταπολίτευση; Αν η αντιπολίτευση αποδεχόταν την πρόκληση και περνούσε και αυτή στον σχεδιασμό, στις προτάσεις, στην ειλικρίνεια, στο ήθος μιας πολιτικής συζήτησης για το καλό της χώρας. Αν σταματούσε την υπονόμευση σε ότι γίνεται.
Όμως αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Οι άνθρωποι είναι κολλημένοι στη δεκαετία του ΄80, ακόμα χειρότερα στον εμφύλιο και στο αστυνομικό κράτος. Πού βρισκόμαστε, λοιπόν; Απαντώ: Στην ουσία έχουμε έναν πρωθυπουργό εναντίον όλων. Και όταν λέμε όλων, εννοούμε και το κόμμα του.
