Η άλλη όψη…
Η απάντηση βρίσκεται σε μια μόνο λέξη: Κτηνωδία
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Πάνω από 1.000 είναι οι καταγγελίες στον χώρο του Θεάτρου για κάθε μορφής βία: σεξουαλική, σωματική, συναισθηματική, πνευματική κ.α. Σε πολλές περιπτώσεις έχουμε σαφείς καταγγελίες (ποιος και που) και λεπτομερείς περιγραφές (πως).
Όλα όσα καταγγέλλονται είναι απολύτως αληθή και για να παραφράσω μια γνωστή ρήση, “μην πιστεύετε ότι είναι τόσο άσχημα τα πράγματα. Η αλήθεια είναι πως είναι ακόμα πιο χειρότερα”.
Η μοναδική λέξη που μπορεί να περιγράψει τα όσα μαθαίνουμε, – τονίζω: Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ – είναι η λέξη ΚΤΗΝΩΔΙΑ. Οι δράστες αποβάλλουν την ανθρώπινη υπόστασή τους και μετατρέπονται κυριολεκτικά σε κτήνη ακολουθώντας μόνο τα άγρια ένστικτά τους. Το κάνουν αδιαφορώντας τι τρόμο και ψυχολογικά προβλήματα σκορπίζουν στα θύματά τους.
Πρόκειται για ανθρωπόμορφα κτήνη λοιπόν που αντλώντας δύναμη από την εξουσία της θέσης (σκηνοθέτης, γνωστός ηθοποιός, δάσκαλος) εγκαταλείπουν κάθε ανθρώπινη αρετή (ευγένεια, κατανόηση, σεβασμός του άλλου, συμπόνοια, κ.α.) και απολαμβάνουν τα ένστικτά τους. Και το κάνουν ξανά και ξανά και ξανά με όλο και περισσότερους.
Υπάρχει βέβαια ένα ηθικό δίδαγμα σε όσα αποκαλύπτονται. Οι άνθρωποι μπερδεύουν την πλαστή εικονικότητα ενός πασίγνωστου ηθοποιού με το ποιος είναι πραγματικά. Δεν αντιλαμβάνονται ότι όπως ο καλός κουρέας δεν είναι οπωσδήποτε και καλός άνθρωπος, έτσι και ο καλός ηθοποιός μπορεί κατά τα λοιπά να είναι ένα τέρας.
Όπως δεν πρέπει να τρέχεις πίσω από έναν καλό κουρέα να τους πάρεις αυτόγραφο, μην τρέχεις και πίσω από έναν ηθοποιό, γιατί κι αυτός μια δουλειά κάνει και δεν ξέρεις ποιος πραγματικά είναι.
Θυμάμαι τον Φιλιππίδη σε μια θεατρική παράσταση που με άφησε άφωνο. Μια ταινία των Γουόλτερ Ματάου – Τζακ Λέμον την απέδωσε καλύτερα στο σανίδι! Σκέφτηκα ότι ήταν πια ο κορυφαίος κωμικός στη χώρα.
Ήταν δική του η ευθύνη όμως να τιμήσει αυτό που μου χάριζε. Αυτός απαξίωσε τον ίδιο του τον εαυτό, αν πράγματι τα ένστικτά του κυριαρχούσαν πάνω από το ταλέντο του.
