Η άλλη όψη…
Τελικά δεν γελάς με το Δελφινάριο της πολιτικής
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Αν αποφασίσεις να μην τους πάρεις στα σοβαρά, θα γελάς κάθε μέρα πολύ. Αυτοί που ασκούν πολιτική στη χώρα γράφουν τις καλύτερες επιθεωρήσεις. Μιλάμε για Δελφινάριο στα καλύτερά του. Αρχίζω να υποπτεύομαι ότι αδιαφορούν εντελώς για το… κοινό (λες και κόβει εισιτήρια να εισπράξουν;). Έτσι, έχοντας φτιάξει έναν δικό τους πλασματικό κόσμο, παίρνουν ρόλους και τους υπηρετούν. Όλοι δε οι ρόλοι είναι κωμικοί!
Διαλέγει η κυβέρνηση έναν κομματικό για υπουργό; “Ακόμα πιο σκληρή κομματικά η κυβέρνηση”, λένε βαρύγδουπα οι του Δελφινάριου. Διαλέγει έναν από άλλο κομματικό χώρο; Βγαίνουν και λένε: “Φτώχεια δεν έχουν δικά τους στελέχη”.
Δεν κάνει εκκενώσεις η κυβέρνηση σε μια φωτιά; “Από τύχη δεν κάηκε ο κόσμος”. Δίνουν εντολή εκκένωσης; “Τους έβγαλαν νωρίς οι άνθρωποι μπορούσαν να μείνουν να σώσουν τα σπίτια τους” (λες και η φωτιά είναι σαν τα λεωφορεία: Θα περάσει 10 και 20 π.μ.).
Φεύγει από την ζωή ο μεγάλος Μίκης Θεοδωράκης που υπηρέτησε την ΕΝΟΤΗΤΑ των Ελλήνων όσο κανένας; Τον αποθεώνουν αυτοί ακριβώς που διχάζουν την ελληνική κοινωνία με βάση τον… εμφύλιο του 1948!
“Συνεργάστηκα με τον δεξιό Καμμένο αλλά πρώτα επικοινώνησα με το ΚΙΝΑΛ” είπε. “Ψέματα δεν το έκανε ποτέ”, η απάντηση. Δεν είναι για γέλια ένας τέτοιος διάλογος;
Δεν χρειάζεται να απαριθμήσω δεκάδες αντίστοιχα παραδείγματα όπου αυτοί του Δελφινάριου (γνωστοί και ως πολιτικοί) χωρίς καμία ντροπή αλλοιώνουν εντελώς την πραγματικότητα, εμφανίζουν στη θέση της μονίμως ένα απόλυτο ψέμα και πάνω σε αυτό διαδηλώνουν, επικρίνουν, καταγγέλλουν, σηκώνουν σημαίες, κάνουν βαρύγδουπες δηλώσεις.
Μόνο που αν το δει κανείς σοβαρά, δεν θα γελάσει τελικά. Μιλάμε για μια διαβρωμένη ως το μεδούλι δημοκρατία που δεν λειτουργεί πια παρά μόνο με προσβλητικές για τον κοινό νου ατάκες και μηδέν επικοινωνία. Τώρα που το σκέφτομαι, τελικά δεν γελάς.
