Η άλλη όψη…
Φως, νερό, τηλέφωνο και συγκοινωνίες…
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Πάντοτε ήμουν οπαδός της άποψης ότι “φως, νερό, τηλέφωνο και (αστικές) συγκοινωνίες)” πρέπει να είναι κρατικές ακόμα και αν είναι ζημιογόνες. Ο λόγος; Αυτά τα 4 βασικά αγαθά της καθημερινότητας να είναι διαθέσιμα και στον φτωχό ή τον άνεργο. Δεν μπορεί εδώ στόχος να είναι το κέρδος. Ας καλύπτονται τα ελλείμματά τους από τους άλλους φόρους.
Ωραία η άποψη αυτή που ακόμη την υποστηρίζω, αλλά όχι για την Ελλάδα. Εδώ, τα κόμματα της φαυλοκρατίας όταν κυβερνούν ορίζουν διοικήσεις ανικάνων, προσλαμβάνουν αχρείαστο προσωπικό, αφήνουν τον εξοπλισμό στα υπόγεια, δεν εκσυγχρονίζονται ποτέ, σπαταλούν το χρήμα των φορολογουμένων λες και το πετούν σε μαύρες τρύπες.
Ένα παράδειγμα είναι η ΔΕΗ που με την προηγούμενη κυβέρνηση πήγαινε ολοταχώς στον γκρεμό. Κουμάντο στην επιχείρηση έκαναν εκλεκτοί του ΣΥΡΙΖΑ και συνδικαλιστές που οδηγούσαν την επιχείρηση στην καταστροφή. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2018 η ΔΕΗ έκλεισε με ζημιές πάνω από 500 εκατ.€ ευρώ, που το 2019 ξεπέρασαν τα 2 δις ευρώ.
Η εξυγίανση ξεκίνησε από το τελευταίο τρίμηνο του 2019, υπό τη νέα Διοίκηση. Και αυτό αποτυπώθηκε στα αποτελέσματα του 2020, που γύρισαν σε κέρδη 67 εκατ. ευρώ, ενώ τα επαναλαμβανόμενα λειτουργικά κέρδη, αυτά που βάζουν πάντα στο μικροσκόπιο οι διεθνείς επενδυτές άγγιξαν τα 900 εκατ. ευρώ.
Το πρώτο εξάμηνο του 2019 η μετοχή της ΔΕΗ είχε εντελώς απαξιωθεί. Σήμερα η τιμή της έχει σχεδόν επταπλασιαστεί. Η κεφαλαιοποίησή της έχει ξεπεράσει τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ με πολλούς ξένους επενδυτές να τοποθετούνται μακροπρόθεσμα στη μετοχή της εταιρείας.
Ωστόσο, μαζί με την εξυγίανση της ΔΕΗ, έρχεται και η άποψη ότι πλέον “δεν θα είναι μια ζημιογόνος εταιρεία που οι φορολογούμενοι θα καλύπτουν τις ζημίες της”. Και τι κάνει η κυβέρνηση; Προωθεί την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ ώστε με ένα ποσό πάνω από 2,5 δισ. που θα συγκεντρωθεί, να έχει ταμείο ώστε να κυριαρχήσει στην αγορά της ενέργειας, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στα Βαλκάνια.
Απέναντι στην κυβέρνηση, μια αντιπολίτευση που ενώ την κατέστρεφε, μαζί με τους συνδικαλιστές της συμφοράς που παντού συνδιοικούν, μιλούν για ξεπούλημα. Πρέπει να διαλέξουμε λοιπόν: Κρατικές ζημιογόνες επιχειρήσεις της αδράνειας και της παραλυσίας με βολεμένους συνδικαλιστές ή μισο-ιδιωτικές αλλά κερδοφόρες; Και σε ποιες τιμές για τον μη έχοντα καταναλωτή; Απάντηση δεν έχω. Εδώ είναι Ελλάδα ξέρετε.
