Η άλλη όψη… Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας
Ποια μπορεί να είναι η διέξοδος για τον Πούτιν;
Αν δεν υπήρχε η φρίκη Πούτιν μπορεί και να γελάγαμε με το Θέατρο που παρουσιάζει καθημερινά ο θίασος του. Κάνει δημοψηφίσματα χωρίς κάλπες και χωρίς να αναγγέλλονται αποτελέσματα (ένα γενικό 96% δεν αρκεί;). Ποιοι ψήφιζαν; Οι νεκροί από τους βομβαρδισμούς του ή οι χιλιάδες που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους για να σωθούν;
Μετά κάνει εκδηλώσεις στη Μόσχα γιατί σώζει αυτές τις περιοχές που στο μεταξύ τις έχει κονιορτοποιήσει. Και χέρι χέρι με στρατηγούς που έχουν βάλει και τα παράσημα τους τραγουδούν τον εθνικό ύμνο.
Τώρα δηλώνει ρωσικό έδαφος ότι κατέλαβε και φτάνει στον πάτο της απανθρωπιάς: Βομβαρδίζει αδιακρίτως αθώους πολίτες στο Κίεβο και σε άλλες πόλεις της Ουκρανίας. Είνια η ομολογία του ότι έχει χάσει τον πόλεμο και δεν έχει κανέναν άλλο τρόπο να αντιδράσει.
Αναλύσεις μεγάλων ΜΜΕ στη Δύση αναφέρουν ότι ενώ αρχικά ο φόβος ήταν να κερδίσει ο Πούτιν, τώρα ο φόβος είναι το πώς θα χάσει. Αν δεν έχει μια διέξοδο – δηλαδή να εμφανίζεται ότι πέτυχε τους στόχους του – ο Πούτιν δεν μπορεί να συνθηκολογήσει.
Τώρα παίζει το τελευταίο του χαρτί. Θα βομβαρδίζει πολίτες ως αντίποινα στις στρατιωτικές επιτυχίες των Ουκρανών, ελπίζοντας να κάμψει έτσι το φρόνημα τους. Μόνο που την ίδια ώρα έχει 50.000 νεκρούς Ρώσους στρατιώτες, φυγή νέων στο εξωτερικό, μια οικονομία που μετά το τρικ με τις τιμές του φυσικού αερίου θα καταρρεύσει και μια απομόνωση χωρίς προηγούμενο από όλο τον πολιτισμένο κόσμο.
Έτσι το ερώτημα παραμένει. Ο Πούτιν της φρίκης και του αίματος έχει διέξοδο και ποια μπορεί να είναι αυτή;
