Η πτώση του Τείχους
Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος, πρώην πρόεδρος ΟΛΜΕ
Συμπληρώνονται σήμερα (9/11) 28 χρόνια από την πτώση του τείχους. Η κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ και το τέλος του ψυχρού πολέμου είχε πολλαπλές επιπτώσεις σε όλο τον κόσμο. Αρκετές από αυτές ήταν ιδιαίτερα αρνητικές. Με τη διορατικότητα που χαρακτηρίζει τους μεγάλους πολιτικούς ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε επισημάνει στον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη τις σημαντικές επιπτώσεις από αυτές τις εξελίξεις.
Αφού διαπιστώνει τον σημαντικό ρόλο που έπαιξε η ανάπτυξη της τεχνολογίας στα Μ.Μ.Ε., με αποτέλεσμα οι σοβιετικοί πολίτες να συγκρίνουν τη ζωή τους με αυτή των κατοίκων της Δυτικής Ευρώπης, επισημαίνει ότι «…Οι άνθρωποι αυτοί ξέχασαν ότι οι αδιαμφισβήτητες βελτιώσεις στο βιοτικό τους επίπεδο […] οφείλονταν στο κομμουνιστικό καθεστώς και λησμόνησαν ακόμα τις άθλιες συνθήκες ζωής κάτω από τις οποίες διαβιούσαν πριν…». Επίσης ξέχασαν ότι η αφετηρία των κοινωνιών και των οικονομιών της Δύσης το 1917 δεν ήταν ίδια.
Προβλέπει την αναβίωση της εσωστρέφειας, του ρατσισμού και των θρησκευτικών αντιπαραθέσεων. Συγκεκριμένα λέει: «…Μην νομίσεις όμως ότι η απελευθέρωση των κρατών από τον υπαρκτό σοσιαλισμό θα είναι ανέφελη. Πολύ σύντομα θα ξυπνήσουν όλες οι φυλετικές, εθνοτικές, θρησκευτικές αντιπαλότητες…». Η άνοδος του εθνικισμού και της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, ο αναχωρητισμός της Καταλονίας, ο Μουσουλμανικός φονταμενταλισμός και η συνακόλουθη έκρηξη της τρομοκρατίας, επαληθεύουν τις δυσοίωνες προβλέψεις του.
Τέλος, προειδοποιώντας ότι η «μονοκρατορία» των Η.Π.Α. θα έχει αρνητικές επιπτώσεις για όλο τον κόσμο, λέει: «…Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε. Η ισορροπία του τρόμου ανατράπηκε. […] αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία, θα διαπιστώσει ότι κάθε φορά που υπήρξε μονοκρατορία στην παγκόσμια σκακιέρα, πριν καταστραφεί ο ίδιος […] είχε δημιουργήσει τεράστια προβλήματα σε ολόκληρη την Υφήλιο…».
Τα 28 χρόνια που πέρασαν τον δικαιώνουν. Οι πόλεμοι και οι «επεμβάσεις» (Κόλπος, Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Συρία, Λιβύη, κ.λπ.) αλλά και η καταστροφική παγκοσμιοποίηση είναι απόρροια της ανατροπής της ισορροπίας δυνάμεων.
Οι κοινωνίες έχουν ασθενή μνήμη. Ξεχνούν τους ποταμούς αίματος και τα συντρίμμια που άφησαν πίσω τους οι παγκόσμιες συρράξεις. Οι πολίτες της Δύσης δεν κατανοούν ότι σε σημαντικό βαθμό οι «κατακτήσεις» τους οφείλονται στην ύπαρξη του αντίπαλου δέους. Αντίστοιχα οι Έλληνες, ξεχνώντας τις συνθήκες διαβίωσης πριν από τον πόλεμο και τη δεκαετία του 50, παραδοθήκαμε στις «σειρήνες» του λαϊκισμού. Τα αποτελέσματα αυτή της απατηλής ουτοπίας «απολαμβάνουμε» σήμερα.
