Η άλλη όψη…
Νομίζουν ότι η αντιπολίτευση γίνεται στο twitter
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι τα social media επηρεάζουν όλη την κοινωνία και διαμορφώνουν συλλογική συνείδηση. Οι πρόσφατες εκλογές στην Ελλάδα απέδειξαν ότι δεν είναι ακριβώς έτσι.
Γράφει ο Μιχάλης Τσιντσίνης στην «Καθημερινή»: Το Twitter δεν είναι ούτε αντανάκλαση ούτε μικρογραφία της κοινωνίας. Είναι μάλλον μια αλάνα όπου δίνουν ραντεβού για να πλακωθούν οι χούλιγκαν του πληκτρολογίου – όπως κάνουν οι κανονικοί, ποδοσφαιρικοί χούλιγκαν.
Η επιρροή αυτού του σπαραγμού αγγίζει όντως το πολιτικοδημοσιογραφικό σινάφι, που παρασύρεται από τον χείμαρρο του timeline. Αλλά δεν αγγίζει την –μετρημένη, πλέον– κοινωνική πλειοψηφία. Δεν αγγίζει τους πολλούς, στους οποίους οι βιοτικές προτεραιότητες δεν επιτρέπουν την πολυτέλεια να μισούν.
Εξηγεί επίσης ο Τσιντσίνης: “Ο κυρίαρχος αντικυβερνητικός λόγος στα κοινωνικά δίκτυα την τετραετία που πέρασε ήταν: #ΝΔ_φασίστες, #ΝΔ_βιαστές, #ΝΔ_δολοφόνοι. #Μητσοτάκη_γ@.
Για τη συριζαϊκή αντιπολίτευση αυτό ήταν «ένα κλίμα» που ένιωθαν την υποχρέωση να εκπροσωπήσουν (και δι’ αυτού να κερδοσκοπήσουν πολιτικά). Όλα τα σχετικά trends –οι ψηφιακές παρορμήσεις– έγιναν αντικείμενα αντιπολιτευτικής εκμετάλλευσης.
Ένα σεξουαλικό έγκλημα παρουσιάστηκε σαν σκάνδαλο διαφθοράς της εξουσίας. Ένα ξέσπασμα της έγκλειστης νεολαίας στην πανδημία ερμηνεύτηκε –και υποδαυλίστηκε– σαν κοινωνική εξέγερση. Το προσωπικό μίσος κατά του πρωθυπουργού που ανακύκλωναν ορισμένοι κράχτες της ψηφιακής σφαίρας παρουσιαζόταν σαν κύμα δυσαρέσκειας και πολιτικής ανατροπής”.
Κατά τον αρθρογράφο οι του ΣΥΡΙΖΑ πίστεψαν ότι η κοινωνική πραγματικότητα μπορεί να εκπροσωπηθεί από την ύβρη στο twitter, τις ρίμες του Μιθριδάτη, τη χολή της Ακρίτα και τις εκπυρσοκροτήσεις του Αντώναρου. Δεν συνέβη.
