Η άλλη όψη…
Μετρούν συνεχώς νεκρούς στρατιώτες, αλλά δεν τους νοιάζει
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας
Πούτιν και Ερντογάν σε δρόμους παράλληλους τηρουμένων των αναλογιών. Ο Πούτιν μετρά 100.000 νεκρούς και τραυματίες στρατιώτες σε έναν πόλεμο στην Ουκρανία, που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει γιατί τον συνεχίζει. Δεν πρόκειται ποτέ να τον κερδίσει και οικονομικά στο μέλλον θα υποστεί μεγάλες καταστροφές.
Διάφοροι αναλυτές λένε ότι ο Πούτιν α) προσπαθεί να κρατήσει τα εδάφη που έχει καταλάβει β) θα βομβαρδίζει χωρίς έλεος αμάχους δολοφονώντας χιλιάδες από αυτούς για να κάμψει το ηθικό τους γ) θα ανασυνταχθεί ώστε την Άνοιξη να επιχειρήσει να καταλάβει το Κίεβο, υπολογίζοντας ότι θα χάσει άλλους 100.000 στρατιώτες “αλλά δεν τον ενδιαφέρει”.
Πρόκειται για μια απείρως χυδαία πρακτική αυτή του Πούτιν: Δολοφονεί δικούς του και άλλους αθώους χωρίς καμία ντροπή και πορεύεται με ψεύδη όπως η δήθεν συνάντηση του με χαροκαμένες μανάδες που όπως απεδείχθη ήταν… ηθοποιοί και υπάλληλοι υπουργείων του. Στο τέλος θα είναι μόνος και ηττημένος. Στον 21ο αιώνα, ο πόλεμος μεταξύ κρατών δεν μπορεί να σταθεί είναι εκτός πραγματικότητας.
Πάμε τώρα και στον Ερντογάν. Ξεκίνησε εκ του ασφαλούς να βομβαρδίζει Κούρδους στη Συρία και το Ιράκ ώστε να ενισχυθεί δημοσκοπικά για τις επερχόμενες εκλογές. Όχι και τόσο εκ του ασφαλούς όμως. Ήδη μετρά 101 νεκρούς στρατιώτες και αστυνομικούς από χτυπήματα αντίδρασης. Όμως ούτε αυτός ενδιαφέρεται για τους νεαρούς Τούρκους που χάνουν τη ζωή τους χωρίς λόγο.
Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι τούτο: Με ηγέτες όπως ο Πούτιν και Ερντογάν δεν υπάρχουν περιθώρια συνεννόησης για τις πολιτισμένες χώρες. Αν τέτοιοι ηγέτες νικούν, τότε συνεχίζουν πάντα με θύματα και δικούς τους και άλλους. Πάντα αθώους. Και πάντα χωρίς να έχουν νόημα οι στόχοι τους. Τι κερδίζουν Πούτιν και Ερντογάν που βομβαρδίζουν ξένες χώρες;
