Η άλλη όψη…
Η ελευθερία μακράν του… “πολιτισμού”
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Παρακολουθώντας ένα ντοκιμαντέρ στην ΕΡΤ, είδα την ζωή μιας νομαδικής φυλής στην Μογγολία των Τσατάν. Η φυλή ζει σε απομακρυσμένες περιοχές και μετακινείται ανάλογα με τις εποχές. Η ύπαρξή τους είναι συνδεδεμένη άρρηκτα με αυτή των ταράνδων καθώς σε αυτούς βασίζονται για το γάλα, το τυρί και κυρίως τη μετακίνηση.
Οι Tsaatan χρησιμοποιούν το τρίχωμα των ταράνδων για να φτιάξουν ρούχα, μετατρέπουν τα κέρατά τους σε εργαλεία και τα απορρίμματά τους ως καύσιμη ύλη για να μαγειρέψουν. Οι τάρανδοι είναι και το μέσο μετακίνηση τους. Τους φορτώνουν ή τους καβαλούν. Τους είδα να μιλούν με τον Βέλγο φωτογράφο Pascal Mannaerts που διέσχισε μια άγονη χιονισμένη περιοχή με άλογα για να τους συναντήσει. Τι είδα; Είδα ευτυχισμένους ανθρώπους. Χαρούμενους. Δεν είχαν καμία ανάγκη από υλικά αγαθά. Δεν ήξεραν από φόρους, χρέη, ή οποιοδήποτε άγχος έχουν οι υπόλοιποι άνθρωποι στις πόλεις (και όχι μόνο). Δεν είχαν καν το άγχος του χρόνου, ήταν όλος δικός τους. Ζούσαν σε σκηνές με δέρμα ταράνδου.
Θυμήθηκα την φυλή των Τσατάν, που ζει έτσι εδώ και πολλούς αιώνες βλέποντας την οικογένεια των λεγόμενων παλαιοχριστιανών στην Κορινθία. Έκαναν ακριβώς την ίδια ζωή. Μικρές καλλιέργειες, ζώα και μηδενική σχέση με τον “πολιτισμό” όλων των υπολοίπων.
Τι τους κρατά σε αυτή την ζωή απομόνωσης; Προφανώς η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, μια ελευθερία αντίστοιχη της φυλής των Τσατάν. Μια ελευθερία που τους κάνει ευτυχισμένους. Μην ψάχνετε να βρείτε σε αυτή την οικογένεια ψυχολογικά προβλήματα ή άλλες ανόητες ερμηνείες. Ζουν χωρίς υποχρεώσεις, με τον χρόνο δικό τους και αυτό είναι ένας σπάνιος πλούτος, έτσι το βιώνουν.
Και το σχολείο; Είναι το μοναδικό λάθος τους, αλλά και στην φυλή των Τσατάν τα παιδιά τους δεν πάνε σχολείο, αν και είναι υποχρεωτικό, γιατί είναι πολύ μακριά.
