Η άλλη όψη…
Οι “παράφρονες” της Δημοκρατίας
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Η Δημοκρατία έχει μια πλευρά που σε κανένα άλλο σύστημα δεν υπάρχει. Επιτρέπει εκ των έσω, στους εχθρούς της, να την υπονομεύουν, να την πολεμούν, να την αδικούν. Η κυρίαρχη πλευρά της Δημοκρατίας που είναι η ελεύθερη έκφραση, περιλαμβάνει και τον λιθοβολισμό της. Είσαι ελεύθερος να την βρίζεις και να την απαξιώνεις, χρησιμοποιώντας μάλιστα ψεύδη και τερατολογίες.
Αυτή η δυνατότητα που δίνει η Δημοκρατία σε όλους, αξιοποιείται κυρίως από εμμονικούς, που οργανώνονται και τις επιτίθενται. Αυτό καταγράφηκε έντονα τον 20ο αιώνα, όταν κάθε καινούργια φιλοσοφική άποψη, έφερνε εξέγερση των εχθρών της Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα σπουδαίοι της ανθρώπινης σκέψης να αυτολογοκρίνονται ή να μην επιμένουν πια δημόσια, σε ότι πίστευαν.
Το είχε προβλέψει και ο Πλάτωνας χιλιάδες χρόνια πριν όταν είχε γράψει πως “οι πόλεις, είναι συγκεντρώσεις “παραφρόνων”, που διαφθείρουν όλους όσους φιλοσοφούν”. Το βίωνε και ο ίδιος και τόλμησε να το πει.
Το ερώτημα εδώ είναι: Δημοκρατία και ελευθερία σκέψης συμβαδίζουν; Μπορεί και όχι. Ένα παράδειγμα είναι το Πανεπιστήμιο τους Τέξας, προπύργιο του Τραμπισμού, που απέκλεισε από την διδασκαλία τον Πλάτωνα, δηλαδή την ελεύθερη σκέψη, διότι υποτίθεται ότι μιλά για την ομοφυλοφιλία.
Αλλά δεν χρειαζόμαστε το παράδειγμα του Τραμπισμού για να καταλάβουμε ότι η Δημοκρατία υποφέρει από την ελευθερία στην αναίδεια, το ψέμα, τις άδικες επιθέσεις, τις προσβολές. Δείτε αυτό που συμβαίνει σήμερα.
Ο φιλόσοφος Πόπερ έχει γράψει πως όλοι οι άνθρωποι, είναι φιλόσοφοι. Το “κάλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρι”, το είπε ένας απλός, λαϊκός ανώνυμος άνθρωπος, όχι ο Αριστοτέλης. Όλοι μπορούν λοιπόν να εκφράσουν μια όμορφη, τίμια και αληθινή σκέψη, αυτό λέγεται “λαϊκή σοφία”.
Όσοι όμως τολμούν να πουν μικρές ή μεγάλες αλήθειες, δημόσια ή στο διαδίκτυο, θα τους χυμήξουν “οι παράφρονες της κοινωνίας” όπως είπε ο Πλάτωνας. Τους εξευτελίζουν, τους καθυβρίζουν. Κάθε άποψη ή ανάρτηση τους, όσο σπουδαία και αν ειναι, είναι μάταιη. Έτσι σε μια κοινωνία όπου η δημοκρατία επιτρέπει την ελεύθερη σκεψη, τελικά επικρατεί η κατά Πλάτωνα “παραφροσύνη”. Δηλαδή η ακραία υπονόμευση της ελεύθερης σκέψης.
Οι “παράφρονες” που βρίσκονται και μέσα στη Βουλή, ακυρώνουν την μεγάλη πλευρά της Δημοκρατίας που είναι η ελεύθερη σκέψη, ώστε να προχωρά η κοινωνία στα καλύτερα και όχι να γυρίζει στον σκοταδισμό.
