Από τον Μητροπολίτη Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγο
Ποιμαντορική και Πνευματική Διδαχή επί τη εισόδω εις την Αγίαν και Μεγάλην Τεσσαρακοστήν
Η Πνευματική Διδαχή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Σερρών και Νιγρίτης επί τη εισόδῳ στην αγία και μεγάλη Τεσσαρακοστή έχει ως εξής:
Πρός τούς εὐσεβεῖς χριστιανούς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας.
«Ἐτρώθημεν τῇ ἁμαρτίᾳ· ἰαθῶμεν τῇ μετανοίᾳ· διά τῆς ἁμαρτίας ὁ διάβολος ἔτρωσε· διά τῆς μετανοίας ὁ Χριστός ἐθεράπευσεν». (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος).
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Ἡ ἀγάπη και το πλούσιον ἔλεος τοῦ Θεοῦ ὁδήγησε και πάλιν ἐφέτος τά βήματά μας στό κατώφλι τῆς πιό κατανυκτικῆς και ψυχοτρόφου περιόδου ὁλοκλήρου τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, την Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Για την ἁγία ὀρθόδοξο Ἐκκλησία μας ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή ἀποτελεῖ την ἀκένωτη πηγή πού διαποτίζει με τά ζωηφόρα νάματά της ὁλόκληρη τήν πνευματική μας ζωή και εὐσέβεια. Ὁ κύριος σκοπός τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς εἶναι ἡ, διά τῆς μετανοίας, τῆς θερμῆς προσευχῆς, τῆς θεαρέστου νηστείας, τῆς φιλανθρώπου ἐλεημοσύνης, τῆς ἁγίας ταπεινοφροσύνης, τῆς μυσταγωγικῆς λειτουργικῆς μας ζωῆς, τῆς καλλιεργείας τῶν θεοειδῶν ἀρετῶν, πνευματική μας προετοιμασία, να ὑποδεχθοῦμε, «ψυχαῖς καθαραῖς και ἀρρυπώτοις χείλεσι», τον προς το ἐκούσιον Πάθος ἐρχόμενον γλυκύτατο Νυμφίο τῶν ψυχῶν μας, τον Κύριόν μας ἸησοῦνΧριστόν, νά βιώσουμε φωτιστικῶς τά Ἄχραντα καί κοσμοσωτήρια Πάθη Του και νά κοινωνήσουμε σωστικῶς τή ζωή, την ἐλπίδα και τή θεία εὐφροσύνη πού χαρίζει ἡ ἔνδοξη Ἀνάστασή Του. Ἡ Ἐκκλησία μας με τήν ὡραία εὐχή τῆς ἱερᾶς ἀκολουθίας τῆς Προηγιασμένης θείας λειτουργίας, μᾶς εἰσάγει στό κατανυκτικό κλῖμα τῆ ςἁγίας αὐτῆς περιόδου και μᾶς διδάσκει φιλοστόργως ὅτι ὡς τέκνα τῆς χάριτος και τῆς εὐλογίας ὀφείλουμενά δοξάζουμε τον Ἅγιο Τριαδικό Θεό, πού μᾶς ἀξιώνει νά εἰσέλθουμε στήν πάνσεπτη περίοδο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς «πρός καθαρισμόν ψυχῶν καί σωμάτων, πρός ἐγκράτειαν παθῶν, πρός ἐλπίδα ἀναστάσεως». Ἡ χριστιανική μας ζωή καί ὁ διά τῆς μετανοίας πνευματικός μας ἀγώνας ἔχουν ὑψηλό νόημα και ἅγιο στόχο. Ὕψιστος σκοπός τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ θεοκοινωνία, ἡ κατά χάριν δηλαδή ἕνωσή μας με τόν Θεό. Τοῦ το ἐπιτυγχάνεται ἀφοῦ πρῶτα καθαρίσουμε ψυχή και σῶμα ἀπό τούς ἐφάμαρτους ρύπους με τήν μετάνοια και με τά θεραπευτικά ἐκεῖνα μέσα πού ἡ Ἐκκλησία μας, ὡς ἡ ταμειοῦχος τῆς θείας χάριτος, διαθέτει. Σ’ αὐτήν την ἐπίπονη ἀλλά λυτρωτική προσπάθεια, πού ἀφορᾶ σ’ ὁλόκληρη τήν ζωή μας, ἡ μετάνοια, ὡς ὁ νέος νοῦς, ὡς «θυγατέρα ἐλπίδος καί ἄρνησις ἀπελπισίας» (Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος), ἔχει κυρίαρχη θέση. Μετάνοια σημαίνει συνολική ἀλλαγή τοῦ νοῦ, ὄχι μία λύπη για τά λάθη τοῦ παρελθόντος, ἀλλά μία θεμελιώδης μεταμόρφωσις τῆς ὁράσεώς μας, ἕνας νέος τρόπος νά βλέπουμε τον ἑαυτό μας, τούς συνανθρώπους καίτόν Θεόν. Μετάνοια σημαίνει πώς δέν κοιτάζω προς τά κάτω στίς δικές μου ἐλλείψεις ἀλλά προς τά ἐπάνω, στην ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Μετάνοια εἶναι ἡ μεταστροφή καίἐπανατοποθέτηση τοῦ κέντρου τῆς ζωῆς μας στην Ἁγία Τριάδα.
Ἀτελής και ἀσθενής ἀπό μόνη της ἡ ἀνθρωπίνη φύση εὔκολα δελεάζεται καί παρασύρεται ἀπό τά θέλγητρα τῆς ἁμαρτίας. Ἐπειδή δε κατά τόν λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς κανένας δεν εἶναι καθαρός ἀπό τόν ρύπο τῆς ἁμαρτίας, γι’ αὐτό καί κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς μας ὀφείλουμε να ἀγωνιζόμεθα διά τῆς μετανοίας για τήν πνευματική μας ἀναζωογόνηση, σταθεροποίηση και εὐτονία. Ἡ ἁμαρτία συνιστᾶ ἀποστασία ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἕνα θέλημα βαθειά φιλάνθρωπο καί σωτήριο. Ἡ θεραπεία τῆς ἁμαρτίας και τῶν συνεπειῶν της πραγματοποιεῖται διά τῆς παντοδυνάμου χάριτος τοῦ Θεοῦ, πού ἐνυπάρχει στήν φύσιν και την ἀποστολήν τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας μας. Αὐτό εἶναι το ἔργον τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ θεραπεία τῶν συνεπειῶν τῆς ἁμαρτίας καί ἡ ἀποκατάστασις τοῦ ἀνθρώπου στήν περιωπή και τήν λαμπρότητα τῆς χριστοζωῆς. Ὁ ποτέ ἄσωτος υἱός διά τῆς μετανοίας ἔρχεται «εἰς ἑαυτόν» και ἐπιστρέφει στόν φυσικόν του χῶρον, στον οἶκο τοῦ Πατέρα Του, σεσωσμένος καί θεραπευμένος. Ἡ Ἐκκλησία μας, ὁ πνευματικός μας Οἶκος, διδάσκει ὅτι διά τῆς ἀκτίστου θείας χάριτος παρέχεται ἡ ἄφεσις τῶν ἁμαρτιῶν καί διά τοῦ πνευματικοῦ μας ἀγῶνος ἐξασφαλίζεται ἡ πνευματική μας πρόοδος καί ἡ σταθεροποίησις στην ἁγιότητα.
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Στό πνευματικό στάδιο τῶν ἀρετῶν πού ἀνοίγει ἀπό σήμερα με τήν τέλεση τοῦ πρώτου Κατανυκτικοῦ Ἑσπερινοῦ, ἡ ἁγία Μητέρα καί πνευματική μας τροφός ἁγία ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, καλεῖ ὅλους μας να εἰσέλθουμε μέ χαρά, ἀγωνιστικό φρόνημα, φιλότιμη διάθεση, ἐλεύθερη ἐπιλογή, αἰσιοδοξία και ἀποφασιστικότητα για να ἐργασθοῦμε τά ἔργα τοῦ φωτός. Σ’ αὐτήν τήν σωτήρια πορεία προς συνάντησιν τοῦ Κυρίου μας ἡ μετάνοια, ὡς σωτήρια ἐπιλογή ζωῆς, ἐλευθερίας και ἐν Χριστῷ ἐλπίδος, ἀποτελεῖ τον ἀκρογωνιαῖο λίθον τῆς προσπάθείας μας, πού εὐοδοῦται, αὐξάνει και καρποφορεῖ χάρις στήν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Ἀληθῶς ἔχομεν φιλάνθρωπον Θεόν καί Πατέρα πού ἀναμένει πάντοτε την ἐπιστροφήν «τοῦ ἀσώτου υἱοῦ». Ἔχομεν ἔμπειρον και φιλόστοργον Ποιμένα πού ἐξῆλθεν στούς κρημνούς τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς σέ ἀναζήτησιν τοῦ πλανηθέντος προβάτου. Ἔχομεν παντοδύναμον Κύριον πού ἦλθεν στον κόσμον «ἵνα λύσῃ τά ἔργα τοῦ διαβόλου» (Α’ Ἰωάννου 3, 8). «Ἄν ἔχεις ἁμαρτίες, και ποιος ἄραγε δεν ἔχει; λέγει το Γεροντικόν, να μην ἀπελπιστεῖς! Και ἄν κάθε μέρα ἁμαρτάνεις, να μετανοεῖς καθημερινά. Γιατί ἡ μετάνοια εἶναι τό φάρμακο κατά τῶν ἁμαρτημάτων, εἶναι ἡ προς τόν Θεόν παρρησία, εἶναι ὅπλο κατά τοῦ διαβόλου, εἶναι ἡ ἐλπίδα τῆς σωτηρίας, εἶναι ἡ ἀναίρεση τῆς ἀπόγνωσης. Ἡ μετάνοια μᾶς ἀνοίγει τον οὐρανό και μᾶς εἰσάγει στόν Παράδεισο».
Εἴθε ὁ φιλάνθρωπος Κύριος καί φιλόστοργος Δεσπότης τῆς ζωῆς μας, μέ τίς ἀκοίμητες πρεσβεῖες τῆς Παναγίας Μητέρας Του και ἀκαταισχύντου σκέπης ὅλων τῶν ἀνθρώπων και μέ τίς μεσιτεῖες ὅλων τῶν ἁγίων Του, να ἀξιώσει ὅλους μας κατ’ αὐτήν την ἁγίαν Τεσσαρακοστήν «τον ἀγῶνα τόν καλόν ἀγωνίσασθαι, τον δρόμον τῆς νηστείας ἐκτελέσαι, την πίστιν ἀδιαίρετον τηρῆσαι, τάς κεφαλάς τῶν ἀοράτων δρακόντων συνθλᾶσαι, νικητάς τε τῆς ἁμαρτίας ἀναφανῆναι καί ἀκατακρίτως φθᾶσαι προσκυνῆσαι και την ἁγίαν Ἀνάστασιν». Γένοιτο.
Εὐλογημένη καί σωτήρια Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
Διάπυρος εὐχέτης ὅλων σας προς τόν Κύριον.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
+Ο ΣΕΡΡΩΝ ΚΑΙ ΝΙΓΡΙΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ
