Επιστολή από τον Δημήτριο Κοτσώνη,πολιτικό μηχανικό
Γιατί με τους δασικούς Χάρτες δημεύονται οι βοσκότοποι και οι ελαιώνες
Κύριε Διευθυντά
Οι ανακοινώσεις του αρμοδίου υφυπουργού, καθώς και των βουλευτών της νησιωτικής Ελλάδας, με την οποία ισχυρίζονται ότι δεν δημεύονται οι περιουσίες των πολιτών από τους δασικούς χάρτες είναι εκτός τόπου και χρόνου. Τούτο διότι για κάθε έκταση η οποία θα χαρακτηριστεί δάσος ή δασική έκταση ( και σε αυτόν τον χαρακτηρισμό υπόκεινται όλες οι εκτός σχεδίου εκτάσεις, οι οποίες δεν έχουν καλλιεργηθεί την τελευταία δεκαετία ή και λιγότερο – πάντοτε κατά την ανεξέλεγκτη κρίση των δασικών υπαλλήλων και χωρίς την δυνατότητα των πολιτών για προστασία τους από την Δικαιοσύνη ! ), δεν ισχύουν ούτε συμβόλαια αγοράς, ούτε διαθήκες, ούτε κανένα επίσημο έγγραφο, το οποίο να αποδεικνύει την αγορά και την κατοχή της έκτασης από της απελευθέρωσης του Ελληνικού Κράτους και μέχρι σήμερα, παρά μόνο τα συμβόλαια της Οθωμανικής Τουρκίας, τα οποία οι ιδιοκτήτες τους, πρέπει να τα αναζητήσουν στα αρχεία του Τουρκικού Κτηματολογίου της Άγκυρας ! Αυτή είναι η επανειλημμένη και ισχύουσα σήμερα νομολογία του Αρείου Πάγου και οφείλεται, αφ΄ενός στην τροποποίηση που έγινε στον δασικό κώδικα του 1929 με τον νόμο 988/79, με τον οποίο θεσπίστηκε ότι κάθε δάσος και κάθε δασική έκταση είναι ιδιοκτησία του Δημοσίου και αφ΄ετέρου στην αλλαγή των προϋποθέσεων βάσει των οποίων χαρακτηρίζονται αυτές οι εκτάσεις. Αλλαγή που ξεχείλωσε με τη θέσπιση αλλεπάλληλων διατάξεων, έτσι ώστε σήμερα να μην υφίστανται ούτε βοσκότοποι, ούτε λιβάδια- χορτολιβαδικές εκτάσεις, ούτε καν ελαιώνες, διότι όλα χαρακτηρίζονται στην καλύτερη των περιπτώσεων δασικές εκτάσεις. Και όλα ταύτα κατά την απόλυτα ανεξέλικτη απόφαση των δασαρχών.
Ευκαιρίας όμως δοθείσης πρέπει να κάνουμε γνωστά τα ακόλουθα :
Στην ημερίδα για τους δασικούς χάρτες, που διοργάνωσε η Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος την 25/5/2017, από τον εισηγητή του Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου ( δασολόγο ) παρουσιάστηκαν τα μεγάλα και ουσιαστικά σφάλματα τα οποία εμπεριέχονται στους δασικούς χάρτες, οι οποίοι είχαν εως τότε αναρτηθεί, από εισηγητή τοπογράφο μηχανικό παρουσιάστηκαν σφάλματα, διαφορετικά των ανωτέρων, αλλά επίσης σημαντικά και καθοριστικά και από τον δε εισηγητή δικηγόρο, π. νομικό σύμβουλο του Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου, κ. Νικόπουλο η ασυναρτησία του δασικού νομοθετικού καθεστώτος !
Είναι κρίμα που ο παριστάμενος υπουργός αναχώρησε πριν από την ομιλία των ανωτέρω, οι απόψεις των οποίων θα τον οδηγούσαν στην απόφαση για την αναστολή της ανάρτησης των δασικών χόρτων, προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες διορθώσεις και αλλαγές και να αποφύγουν Κράτος και πολίτες την τεράστια αναστάτωση αλλά και τις ζημίες που θα τους προκαλέσει η ανάρτηση στη Χώρα, χωρίς την αντιμετώπιση των σφαλμάτων που ανάδειξαν οι ανωτέρω εισηγητές.
Με τις παρεμβάσεις που επακολουθήσαν επισημανθήκαν σημαντικά σφάλματα της Δασικής Νομοθεσίας, ακροθιγώς όμως λογω του περιορισμένου χρόνου των παρεμβάσεων. Αυτά επικεντρωθήκαν στην εσφαλμένη άποψη κατά την οποία «άπαξ δάσος πάντα δάσος» την οποία καλλιεργεί η δασική νομοθεσία και λόγω της οποίας αποτρέπεται επί 40 χρόνια η θέσπιση του Χωροταξικού Χάρτη της χώρας, που θα την απαλλάξει από την τεράστια γραφειοκρατία, η οποία αποτρέπει κάθε Αναπτυξιακή προσπάθεια.
Χαρακτηριστικά επισημάνθηκε ότι, σε ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφέρεται ότι τα δάση και οι δασικές εκτάσεις καταλαμβάνουν το 38% του εθνικού χώρου των μελών της ( στα οποία περιλαμβάνεται και η Φιλανδία, με την εκτεταμένη δασοκάλυψη), καθώς και ότι ό μέσος όρος της Οικιστής Γης, στις χώρες αυτές, υπερβαίνει το 20%, σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου τα δάση και οι δασικές εκτάσεις, σύμφωνα με ανακοίνωση της αρμόδιας υπηρεσίας καλύπτουν το 70%, την στιγμή κατά την οποία στην Ελλάδα η οικιστική γη δεν ανέρχεται ούτε στο 5% του εθνικού της χώρου.
Επικρίθηκε δε το υπουργείο Χωροταξίας, το οποίο αντί να προβεί στον καθορισμό των εκτάσεων που πρέπει να καταλάβουν οι τρεις μεγάλες κατηγορίες των χρήσεων στον εθνικό χώρο, ώστε η Βιώσιμη Ανάπτυξη να είναι Ισόρροπη, δηλαδή η Οικιστική, η Δασική και η Αγροτική ( στην οποία, βεβαίως περιλαμβάνεται και η κτηνοτροφία, η μη ανάπτυξη της οποίας έχει ως συνέπεια την μεγαλύτερη εκροή συναλλάγματος – υπερβαίνει και αυτήν τη δαπάνη εισαγωγής πετρελαίου-), που θα του επιτρέψει την άμεση θεσμοθέτηση του Χωροταξικού Χάρτη , προωθεί την θεσμοθέτηση των Δασικών Χαρτών, υποκύπτοντας στις απαιτήσεις ελαχίστων Δασολόγων και περιβαλλοντικών οργανώσεων, που θα μεταβάλει την Ελλάδα σε έναν απέραντο ερειπιώνα και τους Έλληνες στους λαθρομετανάστες της δεκαετίας του ΄20, διότι δι αυτών αποκλείεται η αδειοδότηση και της μικρότερης παραγωγικής μονάδας. Τα παραδείγματα πολλά, Αφάντου Ρόδου, Τουριστική-Οικιστική στη Λοκρίδα, Τουριστική στη Ζάκυνθο, Ελληνικό, από τα οποία, βεβαίως, εξαιρείται η Οικιστική ανάπτυξη της νήσου ΜΑΡΙΖΑΣ, στον κορινθιακό κόλπο, εκτάσεως 1.000 στρεμμάτων, εκ των οποίων τα 960 καταλαμβάνονται από δάσος χαλεπίου πεύκης, και των οποίων η αρμόδια Δασική Υπηρεσία επέτρεψε την καταστροφή προκειμένης της οικιστικής αξιοποίησης τους, με δικαιολογία την καχεκτικότητα των πεύκων. Δικαιολογία που όσο και αν ψάξει κανείς στην δασική νομολογία δεν θα βρει σχετική διάταξη, όχι που να επιτρέπει κάτι τέτοιο, αλλά να μην απαγορεύει απολύτως τη μεταβολή- και αν θέλετε την καταστροφή- οιουδήποτε συστάσεως και μορφής δάσους !
Επισημάνθηκε επίσης ότι με την τροποποίηση του Δασικού Κώδικα, που έγινε με τον νόμο 998/79, υπεισήλθε ο υποκειμενισμός των αρμοδίων υπαλλήλων ( υπολογισμός του ποσοστού της ξυλώδους βλαστήσεως), στον χαρακτηρισμό της χλωρίδας, οι οποίοι ωθούμενοι, στην καλύτερα των περιπτώσεων από επιστημονικό υποκειμενισμό, επιστημονικές εμμονές, περιβαλλοντικές υπερβολές και ιδεολογικές αγκυλώσεις, στην χειρότερη δε των περιπτώσεων από ιδιοτέλεια, οδηγούνται να χαρακτηρίζουν κάθε βοσκότοπο ως δασική έκταση. Γεγονός που συνεπάγεται την αυτόματη ανακήρυξη του ως Δημοσίου Κτήματος, λόγω του τεκμηρίου ιδιοκτησίας υπέρ του Δημοσίου, που τέθηκε με τον νομό 998/79, το οποίο με τον προγενέστερο Κώδικα και όλους τους παλαιότερους νόμους ίσχυε μόνο για τα δάση και τις δασικές εκτάσεις ( που ήταν μόνο εκείνες οι οποίες εντός λογικού χρονικού διαστήματος μπορούσαν να αποδώσουν δασικά προϊόντα- νόμος του 1929 Ελευθέριος Βενιζέλος) και όχι για τους βοσκοτόπους, διότι αποκλείονταν ο χαρακτηρισμός των βοσκοτόπων ως δασικών εκτάσεων και δεν χωρούσε υποκειμενισμός για αυτό τον χαρακτηρισμό, λόγω του σαφούς προσδιορισμού της εννοίας της δασικής έκτασης, «ως εκτάσεις που μπορούν να αποδώσουν δασικά προϊόντα εντός λογικού χρονικού διαστήματος».
Για την πληροφόρηση των αναγνωστών σας, πρέπει να προστεθεί, ενταύθα, η απαγόρευση στην οποία προβαίνει, με τις πρόσφατες τροποποιήσεις του, ο δασικός κώδικας, για την αλλαγή της χρήσης των «δασικών εκτάσεων» επί βάθους 1.000 μέτρων από τις ακτές, που προδήλως δεν αποτελεί αντικείμενο της Δασικής Προστασίας και Αρμοδιότητας αλλά αντικείμενο της Χωροταξίας, αλλά και επί του συνόλου των δασών και δασικών εκτάσεων, επί των οποίων οι τελευταίοι νόμοι έχουν καθορίσει την χρήση- την στιγμή κατά την οποία μελέτη της Εθνικής Τράπεζας αποδεικνύει ότι εφόσον καταστεί δυνατή η απαιτούμενη ανάπτυξη της Τουριστικής Υποδομής θα αυξηθεί το ΑΕΠ κατά 8,0 δις ευρώ ετησίως, εκ των οποίων τα 3,70 από οικοδομική δραστηριότητα, παρατήρηση που λογω ελλείψεως χρόνου δεν προβλήθηκε στην ανωτέρω ημερίδα, που είχε την καλοσύνη να διενεργήσει η Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος, με σκοπό την σωστή ενημέρωση και για προβληματισμό επί αυτού του μεγάλου αυτού Αναπτυξιακού και Περιβαλλοντικού ζητήματος, που ελπίζουμε ότι θα έχει συνέχεια, ώστε να υπάρξει σφαιρική ενημέρωση και σοβαρή αντιμετώπιση και από την ιδία, όπως έχει συνηθίσει με τις προσεκτικές και σοβαρές παρεμβάσεις της.
Μαρούσι 18.1.2019
Δημήτριος Κοτσώνης
πολιτικός μηχανικός
