Η άλλη όψη…
Μας νοιάζει η πραγματική Ελλάδα;
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Η βαριά αποτυχία της Ελλάδας να διαχειριστεί σωστά την μεγάλη πολιτισμική της κληρονομιά, είναι η βασική αιτία που οδήγησε τη χώρα στο να διαπραγματεύεται το όνομα “Μακεδονία” με τους γείτονες. Κανείς δεν σου χαρίζει τίποτε. Και ό,τι θεωρείς ότι είναι δικό σου, οφείλεις να αγωνίζεσαι για να το κρατάς, να το αναδεικνύεις, να το αποδεικνύεις, να το συντηρείς.
Φανταστείτε μια Ελλάδα η οποία να είναι εδώ και 150 χρόνια το παγκόσμιο Κέντρο των Αρχαίων Ελληνικών, της Πλατωνικής και Αριστοτέλειας Φιλοσοφίας. Στα Πανεπιστήμιά της να σπεύδουν νέοι από όλο τον κόσμο ώστε να σπουδάσουν και να εντρυφήσουν στον φοβερό αυτό πλούτο γνώσεων, ιδεών και νοημάτων.
Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και η Θεσσαλονίκη να είναι παγκοσμίως το Κέντρο των Μακεδονικών Σπουδών, επιδεικνύοντας όλη την ιστορική διαδρομή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, την άρρηκτη σχέση του με τον Αριστοτέλη, την Αττική διάλεκτο (δηλαδή τα ελληνικά), την πολιτισμική του προσφορά στον τότε κόσμο.
Έχοντας μετατρέψει ολόκληρη τη χώρα σε έναν μοναδικό Παγκόσμιο Φάρο Γνώσης και Σπουδών, από το 450 π.χ. μέχρι και σήμερα συμπεριλαμβάνοντας κάθε περίοδο που ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΕ την ελληνική ταυτότητα (Βυζάντιο, Ορθοδοξία, Νεοελληνισμός κ.α.) ΚΑΝΕΙΣ δεν θα τολμούσε να διεκδικήσει τίποτε απολύτως από εμάς.
Τώρα όμως οι Σκοπιανοί διεκδικούν μέρος της ελληνικής ιστορίας, γιατί απλούστατα η Ελλάδα έχει γυρίσει την πλάτη στην ίδια την ιστορία της, θεωρώντας ότι όλα της ανήκουν με μια απλή δήλωση του νόμου 105, ή με μια αιματολογική εξέταση που θα δείξει ότι είμαστε απευθείας απόγονοι του Σωκράτη. Δεν χρειαζόμαστε ούτε ΠΑΝΕΠΙΣΤΉΜΙΑ, ούτε να γίνουμε παγκόσμιος Φάρος. Βαρετό.
Ας μάθουν, λοιπόν, οι Έλληνες πολίτες και οι Έλληνες πολιτικοί ότι εμείς χάνουμε σιγά – σιγά την ταυτότητά μας γιατί αδιαφορούμε παντελώς για ό,τι είναι Ελλάδα. Προέχει το survivor, η καθημερινή ευτέλεια, τα μικροβολέματα, το σκουπιδαριό, φυσικά η επανεκλογή στην εξουσία. Εύγε μας.
