Η άλλη όψη…
Η αμηχανία δεν είναι φυσικά πολιτική…
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Παρακολουθώντας τις εργασίες της Βουλής με τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης εύκολα διαπιστώνεις το χάος μεταξύ της νέας πραγματικότητας και της παλαιάς. Κυρίαρχο στοιχείο η αμηχανία του παλιού.Κόμματα και πολιτικοί που έχουν μάθει να αμπελοφιλοσοφούν, δεν ξέρουν πως να αντιμετωπίσουν τον ρεαλισμό που ήρθε ξαφνικά στη Βουλή.
Στη νέα πραγματικότητα έχουμε μια κυβέρνηση που από την πρώτη στιγμή επέβαλε τον πολιτικό πολιτισμό, με την άρθρωση ενός ουσιαστικού πολιτικού λόγου της ευγένειας. Αιφνιδίασε τους πάντες με έτοιμα νομοσχέδια καλά προετοιμασμένα από μηνών, που ακυρώνουν τα λογύδρια του τίποτα. Πλέον πρέπει όλοι να ομιλούν για τα πρακτικά που ταλανίζουν τη χώρα.
Ο κ. Μητσοτάκης υπερασπίστηκε αυτή την ριζική μεταβολή στην πολιτική της χώρας. Ήταν ο μόνος πολιτικός αρχηγός που άκουσε όλες τις ομιλίες των άλλων αρχηγών. Ανάμεσα στα μέτρα που ανήγγειλε ήταν και η θωράκιση των θεσμών. Έδωσε το γενικό σύνθημα προς όλους για ένα άλλο κράτος, για μια δικαιότερη κοινωνία για μια νέα εποχή όπου τελικά θα είναι και αυτοί οι πολίτες που θα “παρασυρθούν” στην στήριξη και δημιουργία αυτής της νέας εποχής.
Απέναντι σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, δυστυχώς, τα δυο βασικά κόμματα της Κεντροαριστεράς, έχουν ξεμείνει στην γλώσσα της δεκαετίας του 60 (ΣΥΡΙΖΑ) και του 80 (ΚΙΝΑΛ).
Ο κ. Τσίπρας κατηγόρησε τον κ. Μητσοτάκη για… λαϊκισμό, χαρακτηρίζοντας τον πολιτικό πολιτισμό, υποκριτικό: “Είναι απλά μια αταραξία” είπε… Από κοντά η κυρία Γεννηματά που είπε ότι ο κ. Μητσοτάκης “επεξεργάζεται τη μονταζιέρα που βρήκε στα υπόγεια του Μαξίμου” (!).
Και οι δύο δεν βρήκαν το θάρρος να ασχοληθούν με το ρεαλιστικό πρόγραμμα της κυβέρνησης, καταλήγοντας στην καταψήφιση της κυβέρνησης.
Είναι φανερό ότι και οι δυο, δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την πολιτική του ρεαλισμού που εφαρμόζεται πια στη χώρα. Και αυτό θα είναι η οδός των επόμενων μεγάλων ηττών τους. Δεν μπορούν να νικήσουν σε ένα (νέο) παιχνίδι που δεν το ξέρουν…
Υποτίμησαν τον κ. Μητσότάκη μέχρι περιφρονήσεως και ήσαν εντελώς απροετοίμαστοι να τον αντιμετωπίσουν σε έναν νέο πολιτικό χώρο που τους κανόνες θα τους βάζει αποκλειστικά αυτός.
