Η άλλη όψη…
Οι απολίτιστοι Ρομά στον εχθρικό κόσμο της αδιαφορίας
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Η κατάσταση στο Μενίδι, όπου οι Ρομά στέκονται σχεδόν οπλισμένοι απέναντι στους υπόλοιπους κατοίκους της περιοχής, έχει την εξήγησή της. Πίσω από τις οργανωμένες συμμορίες των τσιγγάνων βρίσκεται το πολιτικό σύστημα που εδώ και έναν αιώνα, δεν έχει επιβάλλει στους ανθρώπους αυτούς την εκπαίδευση. Και εδώ μιλάμε για όλη την Ελλάδα, όχι μόνο το Μενίδι.
Δείτε τα παιδιά τους: Κυκλοφορούν στα φανάρια ή στα κεντρικά καφέ κάθε πόλης, ξυπόλητα για να ζητιανέψουν. Συγκροτούν μικρές συμμορίες για να κλέβουν υπερήλικες. Σπάνε αυτοκίνητα για λίγα κέρματα. Μαζεύονται στις δικαστικές αίθουσες για να συμπαρασταθούν σε όσους δικούς τους έχουν συλληφθεί για κλοπές και ληστείες.
Αντί να είναι στα σχολεία, ζουν απευθείας στο κοινωνικό περιθώριο. Όταν οι συνομήλικοί τους βρίσκονται στις σχολικές αίθουσες και μαθαίνουν γραφή και ανάγνωση, αυτά τα παιδιά γίνονται μικρά αγρίμια. Κάποια φτάνουν μέχρι το σχολείο. Εκεί όμως τους περιμένει η απόρριψη και η αποδοκιμασία από τους συνομήλικούς τους και το εγκαταλείπουν.
Όταν τα παιδιά αυτά βρεθούν με παράνομα χρήματα, τότε η ζωή τους αλλάζει. Οδηγούν αυτοκίνητα, συνήθως χωρίς δίπλωμα με την δική τους μουσική στη διαπασών. Έχουν όπλα για να επιδεικνύουν τη δύναμή τους. Επιτέλους είναι κάποιοι.
Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα; Ότι όλοι εμείς οι υπόλοιποι, ποτέ δεν δώσαμε στους Ρομά την ευκαιρία μιας κανονικής ζωής. Ποτέ δεν την ΕΠΙΒΑΛΑΜΕ, θέλουν δεν θέλουν, ώστε οι επόμενες γενιές τους, να αγαπούν την μάθηση, την καθαριότητα, τον αλληλοσεβασμό, να αξιολογούν τις μικρές χαρές της ζωής,
Τους έχουμε εγκαταλείψει στην αμορφωσιά και στους λασπότοπους, Κλέβουμε τις ζωές τους γιατί ο απαίδευτος Ρομά που δεν μπορεί ούτε να διαβάσει μια πινακίδα, είναι ένας άνθρωπος – ζόμπι, δηλαδή ζωντανός – νεκρός. Θα πεθάνει κάποτε μιλώντας μόλις 300 λέξεις, χωρίς να έχει ανακαλύψει τίποτε που να αξίζει στη ζωή του.
Τώρα εμείς οι άλλοι, στο Μενίδι τους καίμε και τα σπίτια. Αφού τους αφήσαμε να γίνουν αμόρφωτα αγρίμια που πυροβολούν για πλάκα, τους θεωρούμε και υπεύθυνους για το κατάντημά τους.
Αν αυτή η χώρα ήταν κανονική, σήμερα κιόλας ο πρωθυπουργός με αφορμή το Μενίδι θα ανακοίνωνε βαθιά προβληματισμένος ριζικές μεταρρυθμίσεις για την κοινωνία των Ρομά, ώστε όλα τα παραπάνω να αλλάξουν.
Όμως είμαστε μια χώρα της αφασίας. Έτσι, όταν φύγουν οι κάμερες από το Μενίδι, οι Ρομά θα μείνουν και πάλι μόνοι στην πορεία τους προς την κόλαση της άγνοιας, της ευτέλειας και της ασημαντότητας.
