Με αφορμή τις αποφάσεις του Eurogroup που αφορούν την Ελλάδα
Πασχάλης Τόσιος: Δεν είπαν ούτε πώς, ούτε πότε θα βγούμε από την κρίση.
Με αφορμή τις αποφάσεις του Eurogroup που αφορούν την Ελλάδα ο Πασχάλης Τόσιος, στέλεχος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, σε άρθρο του με τίτλο «Δεν είπαν ούτε πώς,
ούτε πότε θα βγούμε από την κρίση» αναφέρει τα παρακάτω:
Μετά τις αποφάσεις στο Eurogroup η κυβέρνηση δεν μας λέει ούτε πότε θα βγούμε από την κρίση, ούτε το πώς. Η έξοδος στις αγορές και ο τερματισμός των μνημονίων παραμένει το μεγάλο ζητούμενο παρά τις αποφάσεις.
Τελικά, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ «δικαίωσε» κάθε συντηρητική και άδικη ανάγνωση της ελληνικής κρίσης, αφού κλόνισε την αξιοπιστία της χώρας με την αβελτηρία που επέδειξε, ως αποτέλεσμα της έλλειψης υπευθυνότητας απέναντι στις θυσίες των πολιτών. Ως αποτέλεσμα της έλλειψης ρεαλιστικού σχεδιασμού, που θα οδηγούσε παράλληλα στη ρύθμιση του χρέους.
Δυόμισι χρόνια διαπραγματεύσεων από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ – δυόμισι χρόνια αρνητικών αποτελεσμάτων, νέου χρέους και μέτρων. Δυόμισι χρόνια αβεβαιότητας και τελικά απορίας για τους στόχους της κυβέρνησης όλο αυτό το διάστημα, πέραν του κομματικού σχεδιασμού – πέραν της εξυπηρέτησης «μεγάλων αφηγήσεων», χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση στα αίτια του προβλήματος ή προς την κατεύθυνση της ελάφρυνσης των επιπτώσεων σε πολίτες και επιχειρήσεις.
Η χώρα, ειδικά μετά τα δυόμισι χρόνια κυβερνήσεων Τσίπρα, έχει ανάγκη από ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση. Έχει ανάγκη από εθνική συνεννόηση, αντί αποσπασματικών ανακοινώσεων για το χρέος, ή καθυστερήσεων σε κάθε αξιολόγηση, χάριν εντυπώσεων ή επιδιώξεων για μικροκομματική «νομιμοποίηση» από μέρους μίας ανεπαρκέστατης κυβέρνησης.
Τα προβλήματα απέναντι στις συντηρητικές απόψεις μέρους των Ευρωπαίων εταίρων μας, ήταν γνωστά, από το 2010, για όποιον παρακολουθούσε την πραγματικότητα και το συμφέρον των πολιτών, αντί της αναζήτησης μικροκομματικών ευκαιριών ακόμα και εις βάρος της χώρας. Το ερώτημα, δυστυχώς, παραμένει ανοιχτό: τι έκανε όλο αυτό τον καιρό ο κ. Τσίπρας, πέραν της άσκοπης και επιζήμιας μετάθεσης καίριων αποφάσεων και της μεταβίβασης του κόστους αυτών των καθυστερήσεων στους πολίτες; Και γιατί;
