«Ήταν δίκαιο και έγινε πράξη»: αγαπημένο μότο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Γράφει ο Αντωνάκος Αντώνης*
Η παραίτηση και οι καταγγελίες του προέδρου του ΣτΕ άνοιξαν κύκλο διαλόγου για τις αιτίες, τη δεοντολογία και τις εικαζόμενες σκοπιμότητές της. Το θέμα της αντισυνταγματικότητας του νόμου Κατρούγκαλου, που θέτει, είναι ιδιαίτερα σημαντικό, αφού κάθε εκτροπή από τις διατάξεις του καταστατικού χάρτη είναι επικίνδυνη για τη δημοκρατία, ανεξάρτητα από τους λόγους για τους οποίους γίνεται. Ο επικοινωνιακός μηχανισμός της κυβέρνησης, και ο φιλικός της τύπος, έχει επιδοθεί σε αγώνα δρόμου προσπαθώντας να αποδώσει την πράξη σε «άλλες σκοπιμότητες». Τον τόνο δίνει το επίσημο δημοσιογραφικό όργανο της Κουμουνδούρου. Υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η όψιμη ευαισθησία Σακελλαρίου για τις διαρροές» επιχειρεί ολομέτωπη επίθεση κατά του τέως προέδρου. Επισημαίνοντας ότι η θητεία του κυρίου Σακελλαρίου έληγε στις 30 Ιουνίου, «ξεχνάει» να αναφέρει ότι, εντός των ημερών, η κυβέρνηση θα επιλέξει τον νέο πρόεδρο και τους αντιπροέδρους του ΣΤΕ. Η εύλογη υποψία των πολιτών ότι η οριακή, σύμφωνα με τις διαρροές, πλειοψηφία επετεύχθη εν όψει αυτού του γεγονότος τροφοδοτείται από την παραίτηση.
Το προηγούμενο διάστημα είχε αναπτυχθεί ο μηχανισμός πολιτικού αποπροσανατολισμού με την κυβερνητική σπερμολογία ότι δεν πρόκειται να εφαρμοστούν οι προβλεπόμενες από τον νόμο Κατρούγκαλου περικοπές στις συντάξεις. Οι συνταξιούχοι, που με δικαιολογημένο δέος αναμένουν την 1η/1ου/2019, άρχισαν άδικα να ελπίζουν. Στο βαθμό όμως που θα διαμορφωθούν βάσιμες υποψίες για κυβερνητική παρέμβαση ώστε να μην κριθεί ο νόμος αντισυνταγματικός, το αφήγημα ότι «η κυβέρνηση θέλει να μην περικοπούν οι συντάξεις αλλά δεν την αφήνουν οι θεσμοί» πάει περίπατο. Ο αντιασφαλιστικός νόμος Κατρούγκαλου δεν είναι «παιδί της ανάγκης» και του έξωθεν καταναγκασμού. Είναι ένα καθαρά και βαθιά ιδεολογικό δημιούργημα της (παλαβής) Αριστεράς που επιχειρεί τη βίαιη και άδικη «συμπίεση» όλων των συντάξεων στη ζώνη της εξαθλίωσης και στην κατηγορία του «κοινωνικού βοηθήματος». Οι έννοιες της αναλογικότητας και της ανταποδοτικότητας εξανεμίζονται και επικρατεί η λογική της αναδιανομής. Όχι, όμως, της αναδιανομής από τους πλούσιους στους φτωχούς μέσω του φορολογικού συστήματος και με τη μορφή κοινωνικών επιδομάτων (ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, κ.λπ.), αλλά της αναδιανομής μέσω της αφαίρεσης από τους ασφαλισμένους των 35 ασφαλιστικών ετών για να ενισχυθούν εκείνοι των 15.
Οι περικοπές στις συντάξεις, που υπολογίζονται στο 1,8 δισ. ευρώ ετησίως, δεν ήταν απαίτηση των θεσμών. Η «ιδιοκτησία» τους ανήκει αποκλειστικά στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να καταργηθούν, ακόμα και αν τις κρίνει το ΣΤΕ αντισυνταγματικές, ακόμα και αν το ζητήσουν οι «θεσμοί». Ο στόχος της κυβέρνησης είναι τα υπερπλεονάσματα, έστω και από το «αίμα» των συνταξιούχων. Με αυτά μπορούν να «εξαγοράζει» την εύνοια του εκλογικού ακροατηρίου της – μέσω της διανομής «κοινωνικών μερισμάτων» σήμερα, μέσω της χορήγησης της 13ης (κουτσουρεμένης για τους «προνομιούχους») σύνταξης αύριο. Ό,τι και να πει όμως η κυβέρνηση, οι πολίτες ξέρουν ότι τελικά ήταν άδικο αλλά… έγινε πράξη.
* Ο Αντώνης Αντωνάκος είναι εκπαιδευτικός. Επί σειρά ετών δραστηριοποιήθηκε στο συνδικαλιστικό κίνημα, εκλέχτηκε πρόεδρος της ΟΛΜΕ, ενώ διετέλεσε μέλος της Κεντρικής-Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας, Γραμματέας Συνδικαλισμού της Νέας Δημοκρατίας και υποψήφιος βουλευτής στη Β΄ Αθηνών. Αρθρογραφεί στον έντυπο και διαδικτυακό Τύπο.
