Η άλλη όψη…
Το πολιτικό σύστημα είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στη χώρα
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Χθες μιλούσαμε για την αίσθηση που υπάρχει ότι ο πρωθυπουργός φαίνεται λες και σταμάτησε την γρήγορη μεταρρυθμιστική του ατζέντα, που έδινε ελπίδες πως θα βαδίζαμε σιγά – σιγά προς ένα άλλο κράτος με νέες νοοτροπίες, σύμμαχο στην ανάπτυξη και στην εξυπηρέτηση του πολίτη. Σε αυτή την αίσθηση οφείλεται και η μικρή δημοσκοπική φθορά της κυβέρνησης.
Ωστόσο, ακόμα και αν αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί, υπάρχει ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα που επείγει και το οποίο υπονομεύει εκ θεμελίων την χώρα και την Ελληνική Δημοκρατία και είναι το πολιτικό της σύστημα.
Το σύνολο των κομμάτων και των πολιτικών στη χώρα, των Συνδικάτων, των συλλόγων – σφραγίδων, των ελεγχόμενων θεσμών, ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ, εκπροσωπούν μια διεφθαρμένη πελατειακή στασιμότητα που φρενάρει τα πάντα, αναδεικνύει τον κομματισμό σε πρώτη προτεραιότητα, περιθωριοποιεί κάθε ανεξάρτητη φωνή και αξία. Πρόκειται για έναν όζοντα βούρκο ανηθικότητας που κάνουμε όλοι ότι δεν τον βλέπουμε, ότι δεν υπάρχει. Κι όμως υπάρχει παντού σαν… κανονικότητα!
Υπάρχει στην εκάστοτε κυβέρνηση που διορίζει και στην τελευταία δημόσια καρέκλα ημέτερους περιφρονώντας τους άξιους λες και αυτοί δεν είναι Έλληνες. Υπάρχει στα κόμματα που στην πραγματικότητα είναι μαγαζιά με οικονομικά οφέλη. Σε πολλές περιπτώσεις γίνεται πλούσιος ο αρχηγός και κανείς δεν τον ελέγχει. Υπάρχει στα πληρωμένα Μέσα Ενημέρωσης και τους ξεπουλημένους κομματικούς δημοσιογράφους που ανταμείβονται με μισθούς, θέσεις και την εκλογή τους στο ευρωκοινοβούλιο ή την Βουλή.
Όλα τα δεινά στην Ελλάδα τα φέρνει αυτό το αναιδές προσβλητικό πολιτικό σύστημα όπου – θα το επαναλάβω – ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ το υπηρετούν με συνέπεια. Τι περιλαμβάνει ακόμη αυτό το σάπιο καθεστώς πέραν των οικονομικών τους συμφερόντων; Η πρώτη ύλη για να υπάρχουν είναι το ψέμα, οι ύβρεις, η ευτέλεια, η παντελής έλλειψη ηθικής.
Ότι ζούμε καθημερινά σαν πολιτική αντιπαράθεση είναι απεργίες χωρίς νόημα, καταγγελίες για το ανύπαρκτο, λάσπη. Πολιτεύονται έτσι γιατί αυτό το πολιτικό σύστημα ΔΕΝ χρειάζεται αρετές και προγράμματα για να επιβιώνει. Επιβιώνει με την χωρίς έλεος αντιπαράθεση.
Αν αυτό το σκουπιδαριό της πολιτικής που το εκπροσωπούν ΟΛΟΙ δεν αλλάξει, τότε κάποιοι πολιτικοί θα γράφουν ιστορία με αποφάσεις που προσωρινά ή και μόνιμα επιλύουν προβλήματα, αλλά θα είναι συνένοχοι για την συνέχιση αυτής της παρακμής. Το συντηρούν και αυτοί.
