Η άλλη όψη…
Νέοι τακτικισμοί, με στόχο την παραμονή στην αρχηγία
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Ο κ. Τσίπρας πρότεινε εκλογή του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ από τα μέλη του κόμματος με ένα απλό σκεπτικό: Έτσι θα “σβήσει” τα 15 χρόνια αρχηγίας του (θα έχουμε επανεκκίνηση, πάμε πάλι από το μηδέν), αλλά ταυτόχρονα θα “σβήσει” ΟΛΕΣ τις προηγούμενες εκλογικές του ήττες. Μπορεί να ξαναχάσει και να παραμείνει αρχηγός αφού θα έχει την… “λαϊκή εντολή”.
Ένας δεύτερος λόγος είναι να απαλλαγεί από πρόσωπα που (θεωρητικά…) τον κρατούν χαμηλά δημοσκοπικά μη θέλοντας έναν ΣΥΡΙΖΑ κοντά σε αστικό κόμμα ώστε να προσελκύσει ψηφοφόρους πιο συντηρητικούς.
Πρόκειται για έναν συνήθη τακτικισμό του κ. Τσίπρα ο οποίος έχει αποδείξει ότι είναι ικανότατος στο να εγκαταλείπει “δικούς” του συνεργάτες και συντρόφους. Θυμηθείτε πόσο εύκολα “ξεφορτώθηκε” Κωνσταντοπούλου, Βαρουφάκη, δεκάδες βουλευτές του που έφτιαξαν την ΛΑΕ ακόμα και τον Καμένο, που τον διέλυσε παίρνοντας του και όσους βουλευτές χρειαζόταν. Κάθε φορά που “έπρεπε”, τους απέβαλλε χωρίς την παραμικρή αναστολή.
Υπάρχει βέβαια ένα πρόβλημα στο νέο τακτικισμό Τσίπρα. Δεν μπορεί να αποβάλλει τον… εαυτό του, συνεπώς τίποτε απολύτως δεν θα αλλάξει στη μοίρα του ΣΥΡΙΖΑ. Βλέπετε, είναι ο ίδιος ο Τσίπρας που στην πολιτική αντιπαράθεση, επενδύει μονίμως στο μίσος, τον διχασμό, το ψέμα, την συκοφαντία. Είναι ο ίδιος εντελώς ανίκανος να σχεδιάσει οτιδήποτε για τη χώρα, δεν το μπόρεσε ως πρωθυπουργός, δεν το μπορεί ούτε ως αντιπολίτευση.
Οι νέοι τακτικισμοί Τσίπρα λοιπόν, δεν έχουν σχέση ούτε με την Δημοκρατία, ούτε με το μέλλον του τόπου. Έχουν σχέση μόνο με τον εαυτό του. Θέλει να εξασφαλίσει την αρχηγία και για τα επόμενο χρόνια παρά τις επερχόμενες εκλογικές ήττες που γνωρίζει ότι θα υποστεί.
Αν ήθελε να αλλάξει, θα καταργούσε τον εκχυδαϊσμό της πολιτικής ζωής στον οποίο καθημερινά πρωταγωνιστεί και τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να έχει μια άλλη πορεία προς την εξουσία. Δεν μπορεί όμως. Είναι μόνο τακτικιστής τίποτε άλλο.
Για τους πολίτες μικρή σημασία έχουν όλα αυτά. Γι αυτό και κοιτούν πια προς τον Ανδρουλάκη.
