Η άλλη όψη…
Ξεκίνησε ο πόλεμος Δημοκρατίας-αυταρχισμού;
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Ο κ. Γιάσα Μουνκ είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς. Δείτε πως ερμηνεύει την εισβολή Πούτιν στην Ουκρανία. Ό,τι γράφει σκορπίζει βαθιά ανησυχία για την Δημοκρατία στον πλανήτη:
“Η επίθεση Πούτιν στην Ουκρανία συνέπεσε με τη δημοσιοποίηση έκθεσης για την κατάσταση της δημοκρατίας στον κόσμο, από το Freedom House. Η έρευνα του μη κερδοσκοπικού ινστιτούτου έδειξε ότι το 2021 ο αριθμός κρατών που απομακρύνονται από τη δημοκρατία ήταν μεγαλύτερος –με μεγάλη διαφορά– από όσων ασπάζονται τις αξίες της.
Η έκθεση εξηγεί ότι όπως η απόφαση της Ρωσίας να προσαρτήσει τμήματα της Ουκρανίας στο έδαφός της αποτελεί κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, έτσι και οι επιθέσεις κατά της δημοκρατίας έχουν καταστεί πιο επίμονες τα τελευταία χρόνια. Σε κάθε μέρος του κόσμου, αυταρχικοί ηγέτες εγκαταλείπουν τα δημοκρατικά προσχήματα.
Το 2021, επτά στρατιωτικά πραξικοπήματα σημειώθηκαν στον κόσμο, αριθμός ρεκόρ για τα τελευταία 21 χρόνια. Αξιωματικοί σε χώρες όπως η Μιανμάρ, το Σουδάν και το Μάλι χρησιμοποίησαν βία για να τοποθετήσουν φιλική κυβέρνηση στην εξουσία. Η εξασθένηση των δημοκρατικών κανόνων επιτρέπει επίσης σε εν ενεργεία προέδρους και πρωθυπουργούς να δρουν χωρίς αναστολές. Τα πρώτα χρόνια μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, ακόμη και οι δικτάτορες θεωρούσαν αναγκαία την επίκληση ευγενών, δημοκρατικών στόχων. Παρότι οι επικλήσεις αυτές ήταν υποκριτικές, πρόσφεραν κίνητρο στα αυταρχικά καθεστώτα να διατηρούν εν ζωή και ελεύθερους τους αντιφρονούντες. Αυτό τείνει πλέον να αλλάξει.
Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε η ρωσική αντιπολίτευση, ορισμένα επικριτικά προς τον Πούτιν κόμματα είχαν τη δυνατότητα να παρουσιάζονται στις εκλογές. Αυτό έπαψε να ισχύει το 2021, όταν ο Ναβάλνι και πολλοί οπαδοί του αποκλείστηκαν από τη διαδικασία. Στις φετινές εκλογές στη Νικαράγουα, η ηγεσία των Σαντινίστας συνέλαβε στελέχη της αντιπολίτευσης με αστείες αφορμές.
Στις ΗΠΑ και στο μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης, η παρούσα κρίση των δημοκρατικών θεσμών αφορά την εξασθένησή τους. Στον υπόλοιπο κόσμο, όμως, μεγάλη ανησυχία προκαλεί το φαινόμενο της «δημοκρατικής παραίτησης», με ολοένα και αυξανόμενο αριθμό πολιτών να έχει εγκαταλείψει τέτοιες δημοκρατικές επιδιώξεις και φιλοδοξίες.
Η ισχύς του δημοκρατικού κόσμου αμφισβητείται σήμερα από την άνοδο της Κίνας και τα αλυτρωτικά αιτήματα της Ρωσίας.
Όλα αυτά εξηγούν γιατί οι δικτάτορες του κόσμου πέταξαν πια τις μάσκες και δεν νιώθουν την ανάγκη να υιοθετήσουν έστω και δημοκρατική επίφαση ή να κατευνάσουν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Οι δικτάτορες αυτοί, όπως ο Βλαντιμίρ Πούτιν, διαθέτουν μεγάλη στρατιωτική ισχύ και προσπαθούν να ανακατασκευάσουν τον κόσμο σύμφωνα με τα δικά τους πρότυπα. Καθώς ρωσικά στρατεύματα προελαύνουν προς το Κίεβο, η μάχη μεταξύ των αυταρχικών ιδεολογικών κατασκευών και της δημοκρατίας μόλις ξεκινά”.
