Η άλλη όψη…
Οι Ρώσοι δεν σκέφτονται όπως εμείς
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Η μισή Ρωσία στηρίζει την εισβολή στην Ουκρανία με οδηγό τη φτώχεια και την απογοήτευση. Η άλλη μισή βιώνει το κόστος της αποπαγκοσμιοποίησης από τις επιλογές του Πούτιν. Με τον τρόπο αυτό περιγράφει τους συσχετισμούς που διαμορφώνονται στη ρωσική κοινωνία ο Αλεξάντερ Μπάουνοφ, ανώτερος συνεργάτης της δεξαμενής σκέψης Carnegie Moscow Center με έδρα τη Μόσχα.
Ανάμεσα στα θύματα του οικονομικού αποκλεισμού είναι και οι νέοι της Ρωσίας, σημειώνει, οι οποίοι στερούνται τα αγαπημένα τους brands και τη δυνατότητα να πληρώνουν με το κινητό τους. Ο ίδιος τονίζει την έκπληξη του καθεστώτος από το εύρος των κυρώσεων και αποκαλεί «πείραμα» τον στόχο του Κρεμλίνου να αντέξει αυτόν τον πόλεμο.
Ας δούμε με ειλικρίνεια λοιπόν μια “σύγχρονη” πραγματικότητα. Οι Ρώσοι πολίτες δεν έχουν γνωρίσει ποτέ δημοκρατία. Έτσι, θεωρούν τη Δύση “κακό Δράκο” και τη χώρα τους “εκπρόσωπο του καλού που πρέπει να επεκταθεί στον υπόλοιπο κόσμο”. Η ρωσική κοινωνία πιστεύει ότι κατάλληλοι ηγέτες δεν είναι αυτοί που έχουν ήθος και ιδανικά, αλλά αυτοί που έχουν ισχύ και δύναμη για να επιβάλλονται. Οι δε εκλογές δεν γίνονται για να αλλάξουν τον ηγέτη αλλά για να τον επιβραβεύσουν ή να τον παροτρύνουν “κάτι να διορθώσει”.
Προσθέστε στα παραπάνω ότι όχι μόνο οι Ρώσοι αλλά και άλλοι λαοί βολεύονται από τις αυταρχικές ηγεσίες (δεν χρειάζεται να πολυσκοτίζονται τι πρέπει να γίνει επί παντός επιστητού, το φροντίζει ο ηγέτης), για να καταλάβουμε ότι οι δικές μας κοινωνίες δεν είναι εύκολο να συνεννοηθούν με τις αυταρχικές όπως π.χ. της Ρωσίας ή της Κίνας.
Το συμπέρασμα είναι ότι ο Πούτιν μέσα στη χώρα του δεν κινδυνεύει με ανατροπή τουλάχιστον από τους πολίτες του. Συνεπώς, είναι άλλα τα κριτήρια για να αποφασίσει πώς και πότε θα τελειώσει τον πόλεμο στην Ουκρανία.
