Η άλλη όψη…
Κυβερνήσεις συνεργασίας στην Ελλάδα; Καγχάζει κανείς.
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Οι κυβερνήσεις συνεργασίας στην Ελλάδα είναι μια φάρσα. Αποδεδειγμένα δεν λειτούργησαν ποτέ, αφού δεν υπήρχε προγραμματική συμφωνία στο ΣΥΝΟΛΟ της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά οι συνεργαζόμενοι χώριζαν την εξουσία σε μικρότερα κρατίδια και ο καθένας έκανε στο δικό του ό,τι γούσταρε χωρίς να λογοδοτεί στους άλλους.
Η πρώτη συνεργασία ήταν αυτή του 1990, που υποτίθεται ότι συγκυβέρνησε και το ΚΚΕ. Έγινε τότε ένα ρεσάλτο, ένα πλιάτσικο στην εξουσία με νομοθετήματα εντελώς άσχετα με τις ανάγκες της χώρας. Σαν νέοι Μαυρογιαλούροι, ΟΛΟΙ τους βόλευαν συντεχνίες, πολιτικούς φίλους και ιδεολογικές εμμονές ανάλογα με ποιο υπουργείο – κρατίδιο είχαν. Ένα ατέλειωτο πελατειακό κράτος μπλε, πράσινο, κόκκινο.
Η τελευταία συνεργασία ήταν αυτή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε στον Καμένο το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και ποτέ δεν τον ενόχλησε τον άνθρωπο. Μπορείς να πεις κάτι στα μαγαζί του άλλου; Ο Καμένος έστησε έναν χωρίς προκλητικό – παρακμιακό μηχανισμό μεταθέσεων φαντάρων (για να είναι κοντά στη μαμά τους). Μια ντροπιαστική μεθόδευση για να κερδίζει μελλοντικούς ψήφους. Για να μην θυμηθούμε προσλήψεις, βολέματα, πάλι ένα πελατειακό κράτος “ανεξάρτητων Ελλήνων”.
Τώρα, έχουμε προτάσεις για υποτιθέμενες συνεργασίες για τις ερχόμενες εκλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνεται στο ΠΑΣΟΚ και το ρωτά: Δεν θα είσαι με τους δημοκράτες; Δεν θα πεις όχι στη Δεξιά; Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι φυσικά δημοκράτης κατά δήλωσή του. Δεν υπάρχει τίποτε που πρακτικά να το έχει αποδείξει, αλλά στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις.
Το ΠΑΣΟΚ στα σοβαρά μας λέει ότι αν ο πρώτος πάρει 37% και το ΠΑΣΟΚ 11% για να συγκυβερνήσει πρέπει να μην γίνει πρωθυπουργός ο αρχηγός του πρώτου, δηλαδή το 11% θα επιβάλλει στο 37% το νέο πρωθυπουργό που μπορεί να μην έχει εκλεγεί κιόλας. Και η λαϊκή απόφαση; Σιγά τώρα..!
Όλοι αυτοί δεν έχουν πει ούτε μισή λέξη για πραγματικές μεταξύ τους συνεργασίες στην Παιδεία, την Υγεία, την εξωτερική πολιτική, τη διαφάνεια, την εξυγίανση του δημόσιου βίου. Έτσι όλοι εργάζονται και πάλι σθεναρά υπέρ του κ. Μητσοτάκη που – θυμηθείτε με – θα ξαναπάρει αυτοδυναμία. Το γιατί, αύριο.
