Η άλλη όψη…
Δίνοντας ζωή στις έρημες βραχονησίδες του Αιγαίου
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Την ώρα που η Τουρκία διεκδικεί – στα λόγια – ακόμη και κατοικημένα νησιά μας, η Ελλάδα είναι ανίκανη να δώσει ζωή και σαφές ιδιοκτησιακό καθεστώς στις βραχονησίδες της με την τοποθέτηση ανεμογεννητριών.
Αν η χώρα είχε εγκαταστήσει σε συγκεκριμένες βραχονησίδες του Αιγαίου ανεμογεννήτριες, η Τουρκία δεν θα μπορούσε να αξιώνει τίποτε αφού θα υπήρχε πάνω τους οικονομική δραστηριότητα και ανθρώπινη παρουσία (συντηρήσεις κ.α.). Με λίγα λόγια τα έρημα νησάκια θα είχε ζωή.
Πώς όμως να αποκτήσουν οι βραχονησίδες εθνική ταυτότητα και να προσφέρουν ενέργεια στη χώρα όταν παντού τα Αιολικά Πάρκα είναι υπό διωγμόν; Ακόμα και πλήρως αδειοδοτημένες περιπτώσεις αντιμετωπίζουν “φορείς, τοπικές κοινωνίες και λαϊκή οργή”, όλα οργανωμένα από κόμματα που αντιδρούν στην επιχειρηματικότητα.
Ωστόσο, λόγω Τουρκίας, οι περιπτώσεις του Αιγαίου είναι βαρύνουσας εθνικής σημασίας και δεν γίνεται να υποκρινόμαστε ότι δεν το βλέπουμε. Έτσι έχει ενδιαφέρον ένα σχέδιο, που αφορούσε την τοποθέτηση ανεμογεννητριών σε νησίδες και βραχονησίδες της Ανάφης, της Αστυπάλαιας, της Νισύρου, της Αμοργού και της Λέρου.
Το σχέδιο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς οι περιοχές αυτές θεωρούνται πυρήνες βιοποικιλότητας και φιλοξενούν πολλά απειλούμενα είδη ορνιθοπανίδας. Οργανώσεις, φορείς και πολίτες που είχαν αντιταχθεί στο έργο κατάφεραν και η υπόθεση τελείωσε. Την προηγούμενη εβδομάδα όμως η ΡΑΕ «ανανέωσε» την άδεια της εταιρείας “Κυκλαδικά Μελτέμια” για το έργο.
Η εταιρεία εκτιμά ότι το σχέδιο παραμένει «ζωντανό». Το έργο δεν έκλεισε. Η απορριπτική απόφαση είναι αβάσιμη. Σε κάθε περίπτωση, ό,τι δεν ικανοποιούσε την αδειοδοτική αρχή θα διορθωθεί ή θα συμπληρωθεί και ο φάκελος θα υποβληθεί εκ νέου.
Ποια θα είναι η συνέχεια; Να συνυπάρξει η φύση με την οικονομική δράση ή θα είμαστε τυφλά εναντίον ακόμα και στο Αιγαίο λίγα χιλιόμετρα από τις τουρκικές ακτές;
