Η άλλη όψη…
Ας μιλήσουμε για τις Ένοπλες Δυνάμεις
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό: Μπορεί μια χώρα η οποία παρουσιάζει συμπτώματα μόνιμης παραλυσίας παντού, στην Παιδεία, την Υγεία, την ανάπτυξη τον σχεδιασμό, σε έναν μόνο τομέα, όλα να λειτουργούν υποδειγματικά; Όχι δεν γίνεται. Και γι αυτό είναι ώρα να ανησυχούμε για την επιρροή του σαθρού πολτικού συστήματος στις Ένοπλες δυνάμεις.
Είναι ώρα να συζητήσουμε για τις Ένοπλες Δυνάμεις που οργανωμένα μέσω γραφείου του εκάστοτε Υπουργού “μεταθέτουν στρατιώτες κοντά στα σπίτια τους”. Που συντηρούν άχρηστα στρατόπεδα “χάριν τοπικών κοινωνιών”. Που η στρατιωτική εκπαίδευση των εφέδρων είναι μηδενική. Που στην ιεραρχία προωθούνται μόνο ημέτεροι (λες και οι υπόλοιποι στρατιωτικοί δεν είναι Έλληνες).
Να μιλήσουμε σοβαρά για την ελληνική προβληματική Πολεμική Βιομηχανία. Έχουμε Ναυπηγεία που υπολειτουργούν αλλά δεν κατασκευάζουν σκάφη του Λιμενικού και του Ναυτικού μας. Έχουμε εργοστάσιο οχημάτων αλλά κινδυνεύει να κλείσει από την έλλειψη παραγγελιών αντί να εκσυγχρονιστεί και να γίμνει η τεχνολογική αιχμή του δόρατος για τις Ένοπλες Δυνάμεις.
Όλα αυτά πρέπει να συζητηθούν την ώρα που περίπου πανικόβλητο το πολιτικό σύστημα ενέκρινε το ποσό του 1 δισ. ευρώ μόνο για συντηρήσεις (παραδοχή εγκατάλειψης του εξοπλισμού μας…).
Πρέπει να τα συζητήσουμε όλα αυτά την ώρα που οι Τούρκοι κατασκευάζουν Drones, δηλαδή μη επανδρωμένα αεροπλάνα, τα οποία ξεκίνησαν να τα στέλνουν στο Αιγαίο χωρίς τον φόβο απώλειας ζωής.
Τα αεροσκάφη αυτά πέρα από τις αποστολές αναγνώρισης και παρακολούθησης που πραγματοποιούν, στο μέλλον θα φέρουν και δικό τους οπλισμό (βλήματα αέρος-αέρος και αέρος-εδάφους).
Αυτή η καρικατούρα δήθεν εξουσίας των Ελλήνων πολιτικών μπορεί να μην μας ενοχλεί όταν καταστρέφεται η γλώσσα και η ιστορία μας – τι τα χρειαζόμαστε αυτά ε; Τόσο ανόητοι είμαστε – είναι ωστόσο άκρως επικίνδυνη όταν αφορά την ασφάλεια της χώρας την οποία οι φορολογούμενοι χρυσοπληρώνουν αλλά μπορεί και να μην την έχουν στον βαθμό που πρέπει.
