Η άλλη όψη…
Δολοφονώντας τις λέξεις
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
O Θουκυδίδης το είχε πει πρώτος : Οι άνθρωποι της εξουσίας δεν διστάζουν να αλλοιώνουν νοήματα φράσεων και λέξεων προκειμένου να προωθούν πειστικά τις απόψεις τους στους απλούς και ανύποπτους πολίτες.
Ό Θουκυδίδης όταν περιέγραφε τους Πελοποννησιακούς Πολέμους, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι χιλιάδες χρόνια μετά οι της εξουσίας δεν θα αλλοίωναν λέξεις και φράσεις αλλά κυριολεκτικά θα τις δολοφονούσαν.
Δείτε ένα από τα χιλιάδες παραδείγματα στην “σύγχρονη” Ελλάδα και την δολοφονία της λέξης “θυσίες” του ελληνικού λαού. Θυσίες; (Θυσία σημαίνει ΜΕ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΜΟΥ, θυμίζω).
Ναι μπορώ να καταλάβω και να δω τέτοιες θυσίες. Άνθρωποι που τρέχουν στα αστυνομικά τμήματα να παραδοθούν γιατί χρωστούν εικονικούς φόρους, άλλοι που πηδούν από μπαλκόνια ή αυτοπυροβολούνται, μερικοί φεύγουν για το εξωτερικό με την οικογένεια (αντίθετα από τις εικόνες της 10ετίας του 60) να κλαίει αλλά… από χαρά “γιατί το παιδί σώθηκε”.
Βλέπω κι άλλες θυσίες : Επιχειρήσεις που μεταναστεύουν σε γειτονικές χώρες για να ενισχύσουν προφανώς την ευρωπαϊκή ιδέα, ανθρώπους που κοιμούνται στους δρόμους ή σε αυτοκίνητα για να μην ενοχλούν συγγενείς και γείτονες. Θυσίες για να κυκλοφορούν οι της “αριστεράς με λιμουζίνες σε άδειους δρόμους για τί κόβουν την κυκλοφορία και με δεκάδες αστυνομικούς για προστασία από τον… “λαό”.
Οι δολοφονίες των λέξεων δεν είναι δυστυχώς σημερινό φαινόμενο. Παρουσιάστηκε στην Αρχαία Αθήνα στην αρχή μέσα από το κάλος των λέξεων: Ο δεινός ρήτορας, μπορούσε να πείσει μια ολόκληρη κοινωνία να πάρει τη λάθος απόφαση. Θα μου πείτε, τουλάχιστον παραπλανούσαν τους πολίτες μέσα από την υψηλή δεινότητα όχι μέσα από τα υβριστικά tweet του Πολάκη. Σύμφωνοι αλλά αν επιτυγχάνεις το ίδιο κακό αποτέλεσμα ποια η διαφορά;
