Η άλλη όψη…
Ελλάδα μια χώρα χωρίς Παιδεία
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι παγκόσμιο σημείο αναφοράς για σπουδές όπως η Φιλοσοφία, η Τέχνη, η Ιστορία, η Ελληνική Γλώσσα. Ως χώρα καταφέραμε να μην διδάσκουμε τίποτε από όλα αυτά στα παιδιά μας. Τα ελληνικά σχολεία είναι μόνο κτίρια – κουτιά που δεν προσφέρουν τίποτε.
Η ελληνική οικογένεια είναι αναγκασμένη να πληρώνει εκτός σχολείου χρήματα όχι μόνο για Φροντιστήριο του παιδιού αλλά για να αθληθεί, να μάθει μουσική,χορό, μια ξένη γλώσσα, να ασχοληθεί με την ζωγραφική.
Για κάθε τι που του κινεί το ενδιαφέρον του, η οικογένεια ξέρει: Το σχολείο δεν του προσφέρει τίποτε, όλα γίνονται μακράν αυτού επί πληρωμή. Άλλωστε τι μπορέι να προσφέρει ένα σχολείο που δεν έχει βιβλιοθήκες, αίθουσες μουσικής, γυμναστήρια, εργαστήρια;
Τι κάνει το ελληνικό Σχολείο λοιπόν; Πέραν του ότι κλέβει τον εφηβικό χρόνο των παιδιών που έχουν διπλή μαθητική ζωή (και σχολείο και φροντιστήρια), με έναν φοβερά παρακμιακό τρόπο τα υποχρεώνει να ασχολούνται μόνο με την παπαγαλία που απαιτούν οι εισαγωγικές εξετάσεις στα ΑΕΙ. Μια παπαγαλία που την κάνει καλύτερα το Φροντιστήριο που είναι πια το… ΚΑΝΟΝΙΚΟ Σχολείο.
Τα παραπάνω αναφέρονται σε μια μελέτη που καταγράφει πολλά ενδιαφέροντα: Καθηγητές που προσπάθησαν να κάνουν μαθημα “ξεφεύγοντας” από την ύλη που απαιτείται για την εισαγωγή στα ΑΕΙ βρήκαν την οργισμένη αντίδραση μαθητών: “Τι μας ενδιαφέρουν όλα όσα μας λέτε;”
Αλλα και οι καθηγητές που μένουν μόνο στην “πρέπουσα ύλη” έχουν μπλέξει. Εννέα στους δέκα καθηγητές έχουν αμφισβητηθεί ευθέως από τους μαθητές τους, με την παρατήρηση ότι ο καθηγητής του… φροντιστηρίου τούς δίδαξε αλλιώς ένα θέμα της ύλης.
Δείτε την τελική εικόνα λοιπόν: Σχολεία – κουτιά, μηδενικό εκπαιδευτικό έργο μόνο παπαγαλία εν όψει εισαγωγικών, φροντιστήρια για κάθε εκμάθηση εκτός σχολείου. Αυτή είναι η κατ εφημισμόν Παιδεία στην Ελλάδα.
