Η άλλη όψη…
Μεσαίωνας και ψηλά και χαμηλά
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Ζούμε σε έναν εντελώς παράλογο κόσμο όπου η αμάθεια, ο φανατισμός και ο διαρκής Μεσαίωνας είναι η καθημερινότητά του. Μάλιστα όλη αυτή η παρακμή συνυπάρχει στο ανώνυμο πλήθος αλλά και στην πολιτική και οικονομική ελίτ του πλανήτη.
Στο Παρίσι ένα νέος 20 χρονών, μαχαίρωνε άγνωστους συνανθρώπους του, φωνάζοντας “ο Αλλάχ είναι μεγάλος”. Έπεσε και ο ίδιος νεκρός πιστεύοντας μάλλον ότι τον περιμένουν μετά βαΐων και κλάδων στον ανύπαρκτο παράδεισο. Φυσικά, πριν ξεψυχήσει δεν θα σκέφτηκε: Κι αν σφάζω πιστούς της δικιάς μου θρησκείας; Δεν ρώταγε πριν σφάξει βλέπετε…
Λίγες ώρες αργότερα, πέντε μέλη μιας οικογένειας που επέβαιναν σε δύο μοτοσικλέτες, πυροδότησαν τα εκρηκτικά που μετέφεραν και ανατινάχθηκαν έξω από το αστυνομικό τμήμα. Προφανώς, η φτώχεια και η αμάθεια συνηγόρησαν ώστε να αποφασίσει η οικογένεια πως μόνη λύση είναι η ταχύτατη άνοδός της στα επουράνια. Ευτυχώς, το παιδί που μάλλον δεν ρωτήθηκε για το εγχείρημα, επέζησε και αναρρώνει, αλλά πραγματικά: Τι ζωή το περιμένει;
Στα σαλόνια της ελίτ τώρα, με τα πανάκριβα κοστούμια, τα λουσάτα κτίρια και τους χιλιάδες αφοσιωμένους υπαλλήλους: Ένας επικίνδυνος άνθρωπος, ονόματι Τραμπ ευθύνεται για τον θάνατο δεκάδων ανθρώπων στη Γάζα, ανάμεσά τους και πολλά δεκάχρονα παιδιά.
Αυτός ο τηλεοπτικός νάρκισσος δεν έχει φυσικά καθόλου τύψεις για το γεγονός ότι φτωχοί άνθρωποι μακελεύονται λίγο πιο πέρα από τον χώρο που αυτοί με τα πανάκριβα κοστούμια, περίπου ευτυχείς, κάνουν λουσάτη εκδήλωση για την μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ.
Αφού θυμίσω ότι κάποιοι προτείνουν τον Τραμπ και για Νόμπελ Ειρήνης (…), να σας πω μόνο, πως σχολίασε το μακελειό: “… Επεκτείνουμε την χείρα φιλίας και στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη”.
Το ότι εξ αιτίας του, οι πρώτοι πυροβολούν και οι δεύτεροι θάβουν, είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια της ιστορίας. Άλλωστε το είπε: Είναι φίλος και με τους δύο, δεν αρκεί;
