Η άλλη όψη…
Τομ Χανκς και Αρτέμης Σώρρας
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Στην αριστουργηματική ταινία “Φόρεστ Γκαμπ” ο Τομ Χανκς υποδύεται έναν νοηματικά καθυστερημένο άνδρα, που πορεύεται στη ζωή του με ένα-δύο προσόντα, όπως το τρέξιμο. Κάποια στιγμή λοιπόν, ανεξήγητα νοιώθει την ανάγκη να τρέχει διασχίζοντας την Αμερική. Σιγά – σιγά αυθορμήτως αρχίζουν να τρέχουν κι άλλοι πίσω του, δεκάδες στην αρχή, αργότερα εκατοντάδες.
Μήνες μετά, ο Τομ Χάνκς. σταματά στη μέση ενός δρόμου και μεγαλόφωνα λέει: “Δεν θέλω να τρέχω άλλο”. Και εγκαταλείπει. Τότε ένας από αυτούς που έτρεχαν πίσω του θα πει: “Και τώρα εμείς τι θα γίνουμε;”
Η παραπάνω σκηνή περιγράφει με ακρίβεια αυτό που βλέπουμε με τον Σώρρα. Ένας κοινός ψεύτης, παραπλανά κόσμο υποσχόμενος ότι μπορεί να πληρώσει τα χρέη όλων των Ελλήνων με ανύπαρκτες μετοχές της Τράπεζας Ανατολής, αγορασμένες από το Μοναστηράκι με λίγα ευρώ.
Μετά ισχυρίζεται ότι υπάρχουν καταπιστεύματα που δήθεν έχει το ελληνικό Δημόσιο για να σωθεί οικονομικά όλη η χώρα. Και τέλος – αφού γίνεται Δωδεκαθεϊστής και οργανώνει τελετές- λέει πως έχει 3 τρισ. δολάρια από την πώληση της τεχνολογίας του Θεού Απόλλωνα στη… NASA για να πετάει στο Διάστημα!
Εντάξει ο Σώρρας. Κάθε φορά που λέει μια τερατολογία βλέπει ότι αυξάνονται οι οπαδοί του και… συνεχίζει! Αφού το πράγμα “δουλεύει”;. Οι οπαδοί όμως; Δεν έχουν στοιχειώδη νου να αντιληφθούν αυτό που καταλαβαίνει και ένα μωρό; Έχουν, αλλά προηγείται να βρουν ένα νόημα για τη ζωή τους, έστω κι αν είναι ένα παραμύθι.
Όπως κάποιοι έτρεχαν πίσω από τον Τομ Χανκς χωρίς να ξέρουν γιατί αλλά ένοιωθαν πλήρεις, έτσι και οι οπαδοί του Σώρρα φορώντας μια ελληνική σημαία και ουρλιάζοντας υστερικά μαζί του, έχουν πια ένα νόημα στη ζωή τους.
Άλλωστε για την υπόλοιπη κοινωνία ήσαν στο περιθώριο και χωρίς ρόλους, ανύπαρκτοι, ένα τίποτα που κανείς δεν λογάριαζε,, ενώ τώρα είναι υπολογίσιμοι και στην πρώτη γραμμή. Μέχρι που διαδηλώνουν ή και προσεύχονται στον Δία. Αν σε αυτό τους βοηθά ένα τεράστιο ψέμα, τι πειράζει;
