Η άλλη όψη…
Ο πόθος του κράτους-λάφυρου
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Υπάρχουν κοινοβουλευτικοί κανόνες στη χώρα; Όχι δεν υπάρχουν. Δείτε τις εκλογές πάσης… φύσεως. Οι μεν βουλευτικές αποφασίζονται προσωπικά από τον (εκάστοτε) πρωθυπουργό λες και είναι οικογενειακό του θέμα. Δεν χρειάζεται να ρωτήσει ποτέ κανέναν. Αρκεί να επικαλεστεί ένα δήθεν εθνικό κρίσιμο θέμα για να είναι εντάξει με το (κουρελιασμένο) Σύνταγμα της χώρας.
Από το 1986 που άλλαξε το Σύνταγμα ΟΛΟΙ οι πρωθυπουργοί χρησιμοποίησαν αυτό το εξωφρενικό για ένα και μόνο έναν άνθρωπο δικαίωμα και έκαναν εκλογές ανάλογα με το στενό κομματικό τους συμφέρον. Τώρα διαπιστώνουμε ότι δεν είναι μόνο οι βουλευτικές εκλογές που μπορούν να προκηρυχθούν όποτε τους καπνίσει αλλά και οι αυτοδιοικητικές. Σε ποια χώρα της Ευρώπης, αλλάζουν εκλογικά συστήματα κάθε 3-4 χρόνια, ενώ ορίζουν και τον… συρόμενο χρόνο των εκλογών;
Δείτε: Αλλάζουν εκ βάθρων την Αυτοδιοίκηση με τους πάντες απέναντί τους. Χρονικά θα έκαναν τις εκλογές τον Οκτώβριο οπωσδήποτε. Τώρα τις φέρνουν πίσω τον Μάιο. Αύριο μπορεί να της κάνουν μέσα στο Σαββατοκύριακο.
Η ποιότητα της Δημοκρατίας στην Ελλάδα έχει πιάσει πάτο. Και δεν ευθύνονται μόνο οι του ΣΥΡΙΖΑ που πράγματι ξεπέρασαν κάθε όριο. Ευθύνονται όλοι.
Μοιάζει λες και έχουν αφήσει τους “κακούς” ξένους να μας κυβερνούν, έχοντας αναλάβει τα κρατικά έσοδα, την κρατική περιουσία, ακόμα και το νομοθετικό έργο, οπότε αυτοί απερίσπαστοι να διαγκωνίζονται μόνο για την κατάληψη της κράτους-λάφυρου που τους δίνει δουλίτσες, θεσούλες, προβολή και ανύπαρκτα οράματα.
Όλα όσα βλέπετε, ακόμη και οι ημερομηνίες των εκλογών βουλευτικών ή αυτοδιοικητικών, γίνονται για το κράτος-λάφυρο. Είναι ο μόνος τους πόθος.
