Η άλλη όψη…
Ανάπτυξη με… θεατές και φρένα γίνεται;
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Οι οικονομικοί δείκτες δείχνουν κάποια μικρή ανάκαμψη. Ο τουρισμός, οι πωλήσεις αυτοκινήτων, η οικοδομική δραστηριότητα, οι εξαγωγές, οι προσλήψεις σε σχέση με τις απολύσεις, το άνοιγμα νέων επιχειρήσεων σε σχέση με όσες κλείνουν, η άνοδος του Χρηματiστηρίου κ.ο.κ.
Κάποιοι φωστήρες δήθεν αναλυτές των τηλε-παραθύρων εμφανίζουν αυτές τις μετρήσεις σαν την είσοδο στην ανάπτυξη. Και κάποιοι άλλοι φωστήρες, οι κυβερνητικοί σαν επιστέγασμα της ανύπαρκτης πολιτικής τους (σε κάθε τομέα). Ποια είναι η αλήθεια;
Κατ αρχήν το ψεύδος των αριθμών. Κάποτε η αγορά πουλούσε 500.000 αυτοκίνητα το χρόνο. Πέφτοντας κατά… 95% έφτασε να πουλά 20.000 το χρόνο. Ξαφνικά πουλά 22.000 οπότε σου λένε: ”Αύξηση 10% σε σχέση με πέρυσι”! Σε σχέση με τις καλές ημέρες όμως, πάντα κάπου κοντά στο ΜΗΔΕΝ.
Στο μεταξύ αγοραστές αυτοκινήτων μπορεί να είναι εταιρείες ενοικίασης λόγω αυξημένης ζήτησης από τουρίστες και λίγη… παραοικονομία φυσικά.
Μετά το ψεύδος των πολιτικών. Όλα ενεργοποιούνται προς μια ισχνή θετική κατεύθυνση πρώτον διότι έκλεισε η αξιολόγηση και η ανεξέλεγκτη διεθνής οικονομία κινείται και τοποθετείται και δεύτερον διότι εν μέσω φρικτής κρίσης το να προσπαθήσεις είναι μονόδρομος.
Πολλοί Έλληνες είναι σχεδόν αναγκασμένοι να ανοίξουν μια επιχείρηση κι ας είναι τυροπιτάδικο, να εργαστούν οκτάωρα και ας πληρώνονται τα μισά και πάει λέγοντας. Ευτυχώς δεν είναι λίγοι εκείνοι που οργανώνουν μοντέρνες δράσεις με εξαγωγικό προσανατολισμό και είναι αυτοί που προσθέτουν την σωστή ανάπτυξη στην οικονομία της χώρας. Μόνον αυτοί: Ούτε οι τυροπιτάδες της ανάγκης ούτε φυσικά οι της διαρκούς ακυβερνησίας.
Η χώρα εξακολουθεί να μην έχει κανένα σχέδιο για το παραγωγικό της μοντέλο. Ούτε σωστό και μόνιμο φορολογικό σύστημα. Έχει ακόμη κλειστές τράπεζες ενώ ΟΛΟΙ χρωστούν σε όλους. Σοβαρά μιλάμε ότι εδώ υπάρχουν οι προϋποθέσεις για ανάπτυξη;
Ας τελειώνουμε λοιπόν με τα καθημερινά και ελεεινά ψεύδη όσων δήθεν κυβερνούν. Στην πραγματικότητα περιμένουν να δουν αν σε κάποιο τομέα κάτι πήγε καλά για να βγουν και με θράσος να το οικειοποιηθούν ενώ όχι μόνο δεν έχουν βοηθήσει σε κάτι αλλά αντίθετα ότι ακουμπούν το “φρενάρουν”.
