Η άλλη όψη…
Δεν θέλουν να αλλάξουν τίποτε
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Η Πάτρα, τρίτη πόλη της Ελλάδος με τρία Πανεπιστήμια, δύο λιμάνια, όλα τα Επιμελητήρια και πληρότητα υποδομών, προσπαθεί επί 30 χρόνια να ολοκληρώσει έναν δρόμο μόλις… τριών χιλιομέτρων. Πρόκειται για την λεγόμενη “μίνι περιμετρική” που θα παρακάμπτει το κέντρο της πόλης μέσα από τον αστικό της ιστό αποφορτίζοντας το κυκλοφοριακό.
Το γιατί επί 30 χρόνια δεν είχαν ολοκληρώσει το… μονοπάτι αυτό (λένε ότι θα το αποδώσουν σε λίγες ημέρες), οφείλεται βέβαια στη γραφειοκρατία, τους εργολάβους που το παράταγαν, στην αναθεώρηση των προϋπολογισμών του και άλλα γνωστά που περιγράφουν την Ελλάδα της γενικευμένης καθυστέρησης. Οφείλεται όμως και στον… ΣΥΡΙΖΑ.
Όταν ξεκίνησε το έργο, μέλη του τότε “Συνασπισμού της Αριστεράς και (οπωσδήποτε) της Προόδου” έκαναν προσφυγή στο ΣτΕ για διάφορες ανύπαρκτες αιτίες. Γνώριζαν ότι το έργο τελικά κάποτε θα γίνει, τους αρκούσε όμως να το καθυστερήσουν, μέσω της συνήθους επαναστατικής τους γυμναστικής: Όχι σε όλα, κόντρα στα πάντα.
Οι του ΣΥΡΙΖΑ έκαναν ακόμα σαφέστερη αυτή την πρακτική της στασιμότητας, όταν στον Βοτανικό 124 μέλη του, με προσφυγή στο ΣτΕ φρέναραν και τελικά ματαίωσαν το μεγαλύτερο έργο ανάπλασης στην Αθήνα.
Ο ΠΑΟ δεν απέκτησε γήπεδο, η οικογένεια Βαρδινογιάννη έφυγε, ένας Ασιάτης αγόρασε την ιστορική ομάδα, ο Βοτανικός θυμίζει πάντα βρωμερές γειτονιές της Σενεγάλης, εταιρείες πτώχευσαν, εργαζόμενοι απολύθηκαν, ένας πραγματικός θρίαμβος για τους οπαδούς της στασιμότητας, την ώρα μάλιστα που ο Τσίπρας δήλωνε ότι είναι… οπαδός του Παναθηναϊκού!
Η λογική της στασιμότητας ήταν: Δεν θέλουμε τίποτε να αλλάξει, το μόνο που επιδιώκουμε είναι να επιτιθέμεθα σε θεσμούς, κυβερνώντες και επιχειρηματίες, με κάθε τρόπο. Εμείς απέναντι σε όλους.
Αν μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ζούσαν την εποχή του Περικλή θα έδιναν μια αντίστοιχη μάχη να μην κτισθεί ο Παρθενώνας. Αλλά και τώρα – ποτέ δεν είναι αργά – τον δίνουν στο ΤΑΙΠΕΔ και ξεμπερδεύουν.
Πρέπει να μείνουν βαθιά προσηλωμένοι στον αγώνα κατά της επένδυσης του Ελληνικού. Εκεί ο θρίαμβος είναι που κατάφεραν στα 4 χρόνια που κυβερνούν να μείνουν τα χόρτα, τα νεκρά κτίρια η βρώμα και η αισθητική φρίκη στη θέση τους.
