Η άλλη όψη…
Η ντροπιαστική μεθόδευση για Σημίτη
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Το άνοιγμα των λογαριασμών του πρώην πρωθυπουργού Κ. Σημίτη είναι ο ορισμός της ανηθικότητας. Η στόχευσή του έγινε χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο ή ένδειξη και έχει να κάνει με την απόφαση της κυβέρνησης να διασύρει χωρίς ντροπή πολιτικούς αντιπάλους ώστε να ορίζει την ατζέντα της καθημερινής δημόσιας συζήτησης.
Αντί να συζητάς για το σχέδιο – που δεν έχεις – για να βγει η χώρα από την κρίση, “δικάζεις” στα μανταλάκια και στα τηλεπαράθυρα.
Αρκούν τα παρακάτω για να αντιληφθεί κάθε καλόπιστος πολίτης την φαιδρότητα του εγχειρήματος, με τον κ. Σημίτη.
– Η Αρχή κατά του Ξεπλύματος Μαύρου Χρήματος που ενεργοποίησε τη σχετική διαδικασία δεν είναι δικαστική αρχή, Από δε τα 17 μέλη της τα 16 τα ορίζει ο εκάστοτε υπουργός Δικαιοσύνης…
– Για να δοθεί μια εντολή ελέγχου τραπεζικών λογαριασμών “αρκεί ένα στοιχείο”. Στην προκειμένη περίπτωση “στοιχείο” θεωρήθηκε ένα δημοσίευμα της γνωστής κυριακάτικης εφημερίδας που χρησιμοποιείται απροκάλυπτα από την κυβέρνηση για δολοφονίες χαρακτήρων και προαναγγελίες δήθεν σκανδάλων.
– Η υπόθεση είναι ανύπαρκτη και έρχεται από το 2006. Δεν υπάρχει τίποτε καινούργιο να ψάξει κανείς και η επαναφορά της στη δημοσιότητα, δεν έχει κανένα νόημα.
– Οι λογαριασμοί του κ. Σημίτη έχουν ελεγχθεί από την εποχή που ήταν βουλευτής (μέχρι το 2009), ενώ ο αδερφός του Σπύρος μόλις πέρυσι έδωσε όλα τα στοιχεία που χρειαζόντουσαν και απεδείχθη πεντακάθαρος.
Το ερώτημα είναι: Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ την ώρα που ζητά από το ΚΙΝΑΛ να συνδημιουργήσουν μέτωπο κατά της ΝΔ προσβάλλει αδίστακτα σημαντικά ιστορικά του πρόσωπα;
Η απάντηση βρίσκεται στις δημοσκοπήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει ότι δεν θα μπορέσει να βρει συμμάχους στην επόμενη Βουλή και με το κυνήγι μαγισσών απευθύνεται σε ένα 30% των πολιτών που ζητούν “κάποιοι να μπουν στη φυλακή”. Γι αυτούς το κάνει.
Θυμίζω ότι αυτή ακριβώς ήταν η λογική τους και στο Σκοπιανό. “Υπάρχει ένα 25%-30% που συμφωνεί με αυτή τη λύση, ας το κρατήσουμε κοντά μας”, παραδέχονται και οι ίδιοι.
