Η άλλη όψη…
Ποιοι πρέπει να απολογηθούν;
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Έρχεται το 2019, μια εκλογική χρονιά στην οποία θα καταγραφεί ένα ασύλληπτο γεγονός: Πως στην Ελλάδα, η Αριστερά πέταξε στα σκουπίδια την μεγαλύτερη ιστορικά ευκαιρία να αλλαξει την χώρα και να εγκατασταθεί δημιουργικά και αποτελεσματικά στην εξουσία.
Αναλαμβάνοντας το 2015 τα ηνία της εξουσίας, αυτή η Αριστερά είχε την πρωτοφανή στήριξη των πολιτών, οι περισσότεροι των οποίων είχαν απηυδήσει με το παλιό πολιτικό σύτημα της φαυλότητας.
Πριν καταλήξουν στον ΣΥΡΙΖΑ είχαν στείλει το ΠΑΣΟΚ στο 4%, τη ΝΔ στο 17%, η αποχή είχε φτάσει στο 50% ενώ ουκ ολίγοι απελπισμένοι έδωσαν ψήφο καζούρας στον γραφικό Λεβέντη, ή ψήφο οργής στους τραμπούκους της Χρυσής Αυγής, βάζοντάς τους στην Βουλή.
Ήταν τέτοια η οργή των πολιτών προς το παλιό ώστε τον Φεβρουάριο του 2015 οι δημοσκοπήσεις να δίνουν ΣΥΡΙΖΑ 54% και ΝΔ 16%. Ο δρόμος για τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν ανοιχτός, μπορούσε να διαπρέψει και θα το κατάφερνε αν έκανε μόλις τρία πράγματα:
1. Να καταργήσει με… “ένα νόμο και ένα άρθρο” το πελατειακό – κομματικό σύστημα της χώρας που είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΙΤΙΑ που καταστρέφει τη χώρα.
2. Να ΕΝΩΣΕΙ όλους τους πολίτες πίσω από ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα ανόρθωσης της χώρας με ελεύθερους Θεσμούς, δραστική μείωση της γραφειοκρατίας, ΣΧΕΔΙΟ σε όλους τους λειτουργικούς τομείς της χώρας.
3. Να πει μόνο την ΑΛΗΘΕΙΑ, όποια και αν ήταν αυτή. Και μέσα από την αλήθεια να ΤΕΡΜΑΤΙΣΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ την περίοδο της μεταπολίτευσης που έφερε τη χώρα στα μνημόνια και την χρεοκοπία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε από τότε να αλλάξει την χώρα έχοντας στις τάξεις του, επιστήμονες, συγκροτημένα στελέχη με υψηλό επίπεδο παιδείας, ιδεολόγους – πραγματιστές, έναν ολόκληρο στρατό ικανών και προθύμων που μπορούσαν να αλλάξουν την πατριδά υπέρ ΟΛΩΝ. Δεν το έκαναν.
Ο πρώτος λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε, ήταν ότι δεν είχε σχέδιο για τίποτε. Δεν προετοιμάστηκε ούτε σαν αξιωματική αντιπολίτευση γι αυτό (όταν έχεις όσο χρόνο θέλεις για να σχεδιάσεις).
Ο δεύτερος λόγος είναι η ηγεσία του. Τόσο ο αρχηγός του όσο και οι πραιτωριανοί γύρω από αυτόν στράφηκαν στην τακτική των αμφιθεάτρων. Λογίδρια, διχαστικές κορώνες, σκανδαλολογία, αδιανόητα για την κοινή ηθική ψεύδη και φυσικά μηδενικό έργο. Η χώρα βάλτωσε οριστικά στον πάτο της κρίσης.
Αυτή η τακτική είχε βιβλικές επιπτώσεις και για την Αριστερά και για την χώρα. Η Αριστερά της ποιότητας περιθωριοποιήθηκε παντού: Στα στεγανά της εξουσίας, στην κοινωνία, στην διαμόρφωση μιας άλλης πορείας κανείς σοβαρός άνθρωπος της κοινωνικής Αριστεράς, δεν είχε λόγο. Οι ελάχιστες δημιουργικές εξαιρέσεις δεν αρκούν για να ανατρέψουν την τελική εικόνα, που περιγράφεται με μια ομάδα εξουσιομανών πια, να έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο, αποκλείοντας κάθε άλλη φωνή.
Ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή υπέστη η Ελλάδα. Το πελατειακό – κομματικό κράτος ποτέ δεν ήταν χειρότερο και απειλεί να ξαναβουλιάξει την οικονομία της χώρας. Πουθενά δεν υπήρξε ο ελάχιστος εκσυγχρονισμός. Οι Θεσμοί πέρασαν απροκάλυπτα στο κόμμα (δηλαδή στην μικρή ομάδα που έχει την εξουσία). Τα ελεεινά ψεύδη κούρασαν τόσο τους πολίτες, που τα έχουν παρατήσει μη πιστεύοντας κανέναν και τίποτε.
Και τώρα, έτος 2019, έρχεται το χειρότερο: Αφού μετέτρεψαν την ευκαιρία της Αριστεράς σε μια δικιά τους ευκαιρία καρέκλας με παλιά υλικά (πελατειακές παροχές, συμμαχίες με ανυπόληπτα πολιτικά πρόσωπα, αναγέννηση του αυριανισμού, λασπολογία προς κάθε αντίπαλο, ΔΙΧΑΣΜΟΣ των Ελλήνων) τι καταφέρνουν; Να επιστρέφει στην εξουσία η Δεξιά.
Ποιος θα απολογηθεί που επιστρέφει η ΝΔ; Ποιος θα απολογηθεί που το τέρας του πελατειακού κρατους μεγάλωσε; Ποιος θα απολογηθεί για τον νεοαυριανισμό; Ποιος θα απολογηθεί για την χαμένη ευκαιρία της Αριστεράς να αποδειχθεί χρήσιμη στη χώρα κάνοντας τη διαφορά με το παρελθόν; Ποιος θα απολογηθεί που η φαυλοκρατία της μεταπολίτευσης συνεχίστηκε;
Δεν πρόκειται κανείς από τους πρωταγωνιστές της χαμένης αυκαιρίας να απολογηθεί αλλά ευτυχώς: Υπάρχει και η ιστορία που καταγράφει και οι πολίτες που ξέρουν να τιμωρούν όπως έχει ήδη αποδειχθεί.
