Η άλλη όψη…
Ακυβερνησία και τακτικισμοί
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Ο κ. Τσίπρας έχει τους 151 που χρειάζεται και την ψήφο εμπιστοσύνης και για την συμφωνία των Πρεσπών με δυο διαφορετικές ομάδες στήριξης.
Πρώτα θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης, οπότε σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα των ΑΝΕΛ θα ψηφίσει θετικά και θα στηρίξει με την γνωστή δικαιολογία ότι επιτελείται “σοβαρό οικονομικό έργο που πρέπει να ολοκληρωθεί”.
Στη συνέχεια θα ζητήσει ψήφο έγκρισης της συμφωνίας των Πρεσπών. Τότε θα αποχωρήσουν κάποιοι από τους ΑΝΕΛ, ενώ θα σπεύσουν’… κάποιοι από το Ποτάμι, οι οποίοι έχουν βάλει τον όρο να προηγηθεί ψήφος εμπιστοσύνης. (Δεκτόν, θα προηγηθεί η ψήφος εμπιστοσύνης). Έτσι θα υπάρξει μια δεύτερη πλειοψηφία για την κυβέρνηση.
Ωστόσο, αν και φαίνεται πως θα εξασφαλιστούν οι 151 δυο φορές, εν τούτοις, μοιάζει πλέον αδύνατον να εξαντλήσει η κυβέρνηση την τετραετία και να κάνει εκλογές τον Οκτώβριο (αν και πολύ θα το ήθελε). Ο λόγος είναι ότι η φετινή χρονιά από οικονομικής πλευράς θα είνα κάκιστη, χειρότερη κάθε προηγούμενης.
Κάθε μέρα που περνά, θα γίνεται κοινή συνείδηση ότι μετά την έξοδο των μνημονίων είμαστε χειρότερα από το 2010 που μπήκαμε, με τον κατήφορο να οδηγεί σε περαιτέρω φτωχοποίηση των Ελλήνων και με απειλή για νέα μνημόνια, όπως εκτιμά ο κ. Σημίτης με πρόσφατη δημόσια παρέμβασή του.
Στον ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνονται ότι ο χρόνος κυλά σε βάρος τους και αυτό θέλουν να το αποφύγουν “όσο πιο γρήγορα γίνεται”. Γι αυτό και ο πρωθυπουργός για πρώτη φορά αναφέρθηκε σε πρόωρες εκλογές “αφού περάσει κάποια σημαντικά νομοσχέδια”, που τα χαρακτηρίζει φιλολαϊκά και ελπίζει ότι θα αξιολογηθούν θετικά από το εκλογικό σώμα.
Έχει στηθεί ένα θεατρικό σκηνικό στο οποίο κινητήρια δύναμή είναι η ανικανότητα του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων της χώρας να κάνουν εν μέσω κρίσης τη διαφορά, συμβάλλοντας στην ανόρθωση της χώρας. Αυτό μπορούν. Το καφενείο.
Αυτό το φαιδρό σκηνικό δεν αλλάζει την πραγματικότητα ότι παραμένουμε ακυβέρνητοι με μια Βουλή όπου ακούγονται χαρακτηρισμοί του τύπου “νυφούλα” (Καμμένος) και “ζωντοχήρα” (Μαυρωτάς).
Μια Βουλή τριτοκοσμική, όπου η λέξη “ελπίδα” είναι νεκρή. Έτσι τι μας απομένει; Οι θλιβεροί τακτικισμοί τους. Δεν έχουμε να μιλήσουμε για κάτι άλλο.
