Η άλλη όψη…
Κανείς μας δεν πρέπει να μένει σιωπηλός
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Ζούμε μια νέα εποχή παρά το γεγονός ότι κάνουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε με το παρελθόν. Εγώ για παράδειγμα δεν θα μπορούσα ποτέ να διανοηθω ότι κάποτε στο μέλλον, η κύρια κριτική μου θα αφορούσε μια Αριστερά στην κυβέρνηση και μάλιστα μερικές φορές να την κρίνω έμπλεος οργής.
Εξακολουθούμε να ζούμε την φρικτή εκδοχή της μεταπολίτευσης μαις και δεν έχει ξεκινήσει ένας νέος κύκλος εξυγίανσης στον δημόσιο βίο. Μάλιστα όλα γίνονται χειρότερα ακριβώς εξαιτίας αυτής της ψευδούς δήθεν “Αριστεράς” που είναι στην εξουσία μεγαλώνοντας το πελατειακό κράτος, μη έχοντας κάνενα σχέδιο επί πέντε χρόνια, με ψέματα, αμορφωσία και τόσα άλλα γνωστά πια, που όμως πολλοί τα θεωρούν κανονικότητα.
(Πολίτες κολλημένοι όπως είπαμε στο παρελθόν που δεν θέλουν ή δεν πιστεύουν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει).
Νομίζω ότι μια εξαιρετική εξήγηση για το πως πρέπει να αντιμετωπιστεί από όλους μας η σημερινη βαθύτατη πολιτική παρακμή αυτής της δήθεν “Αριστερας”, την δίδει ο Αρκάς που τελευταία διαπρέπει με μια νέα σειρά εμπνευσμένων σκίτσων υπό τον τίτλο “τα παιδικά χρόνια ενός πρωθυπουργού”.
Απαντώντας στος ξερόλες του Διαδικτύου μέσω του Facebook, θα γράψει:
«Έχουμε ήδη απαντήσει -παρ’ όλο που δεν οφείλαμε- στην ερώτηση: «γιατί ο Αρκάς δεν έκανε πολιτική σάτιρα πριν το 2015;». Εν τούτοις επειδή τα σχόλια συνεχίζονται το επαναλαμβάνουμε:
Ο Αρκάς θεωρεί ότι ο πολιτικός αμοραλισμός, ο κομματικός τυχοδιωκτισμός και η ανενδοίαστη εξαπάτηση υπήρχαν πάντα, άλλα έχουν φτάσει στον κολοφώνα τους μ’ αυτήν την κυβέρνηση, τόσο ώστε να τον αναγκάσουν να σχολιάζει αυτό που πάντα σιχαινόταν: την κεντρική πολιτική σκηνή. Απέναντι σ’ αυτή την αθλιότητα κανένας έντιμος άνθρωπος δεν δικαιούται να παραμείνει σιωπηλός».
Αυτή η υποχρέωση δεν αφορά να ξέρετε μόνο όσους έχουν ένα δημόσιο βήμα. Αφορά κάθε πολίτη. Κανείς δεν μπορεί πια να σιωπά ή να μην βλέπει. Ο κάθε ένας από εμάς συγκροτεί το “κόμμα του ενός” και οφείλει να πάρει θέση.
