Η άλλη όψη…
Πόσο μακριά μπορούμε να πάμε με ένα τέτοιο κράτος;
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Το 2010 το πολιτικό σύστημα ξεκίνησε να βιώνει την βαριά οικονομική κρίση που απειλούσε την Ελλάδα με γρήγορη καταστροφική χρεοκοπία. Τότε αποφασίστηκε ότι επείγει να αντιμετωπιστεί το τέρας που λέγεται κράτος – δικό τους δημιούργημα – το οποίο υπονόμευε κάθε σοβαρή και μεγάλη επένδυση, που όμως τόσο χρειαζόταν η χώρα..
Ψηφίστηκε λοιπόν ο νόμος 3984/2010, ο οποίος έγινε γνωστός με την ελληνική φράση… Fast track. Δημιουργήθηκε μάλιστα και μια ολόκληρη Διεύθυνση που θα λειτουργούσε δίπλα από τον (εκάστοτε) πρωθυπουργό, ο οποίος θα είχε ενημέρωση αλλά και θα απαιτούσε να παρακάμπτεται η γραφειοκρατία ώστε οι επενδύσεις να προχωρούν.
Ο καλός δημοσιογράφος Κώστας Καλλίτσης αποκάλυψε ότι το όλο εγχείρημα απέτυχε παταγωδώς:
– Το βαθύ άχρηστο κράτος, δεν είδε με καθόλου καλό μάτι την… παρέμβαση στην μακαριότητά του και στην ουσία συνέχισε να υπονομεύει κάθε επένδυση και φυσικά την προσπάθεια παράκαμψης του, μέσω των… πρωθυπουργών.
– Από τις 19 μεγάλες επενδύσεις που εμφανίστηκαν στην καταρρέουσα κρατικοδίαιτη Ελλάδα μόνο δυο ξεκίνησαν την επένδυση τους, αλλά ΟΥΤΕ ΜΙΑ δεν έχει την έχει ακόμη ολοκληρώσει.
– Οι υπόλοιπες 17 επενδύσεις είτε εγκατέλειψαν (οι περισσότερες…), είτε έχουν μπλέξει στα γρανάζια των ενστάσεων και της γραφειοκρατίας και δεν έχουν πάρει ακόμη άδεια!
Ο Κ. Καλλίτσης δημοσιοποίησε τα παραπάνω στοιχεία που δεν ήσαν παρά τα επίσημα που ανακοίνωσε πριν λίγες ημέρες ο αρμόδιος διευθυντής στρατηγικών επενδύσεων, κ. Άκης Σκλάβος.
Ποιο είναι το συμπέρασμα από αυτές τις πρωτοφανείς σε έκταση και επικινδυνότητα κατάσταση; (Και μάλιστα σε μια χώρα που βούλιαζε και βουλιάζει;). Ότι ούτε οι πρωθυπουργοί δεν λογαριάζονται από αυτό το επαίσχυντο κράτος που μόνο με εκ θεμελίων γκρέμισμα και χτίσιμο από την αρχή μπορεί να διορθωθεί. Ακόμα και οι πρωθυπουργοί αγνοούνται και περιφρονούνται, μη έχοντας δυνατότητα να αλλάξουν κάτι.
Τα πράγματα είναι απλά λοιπόν. Τι θα γίνει με το τέρας που έστησαν στην Ελλάδα από τον 19ο αιώνα και το συντήρησαν μια χαρά και τον 20ο αιώνα κυβερνήσεις, κόμματα, συνδικάτα ακόμα και ο ίδιος ο λαός;
Πώς μπορούμε να ελπίζουμε ότι υπάρχει μέλλον για την διαλυμένη Ελλάδα της καθολικής παρακμής όταν η ΚΥΡΙΑ αιτία που μας καταστρέφει είναι πάντα ενεργή; Για πόσο θα κοροϊδευόμαστε όλοι μεταξύ μας;
