Η άλλη όψη…
Το τρίγωνο που έστησε τη Novartis
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Η αναξιοκρατία και ο ντροπιαστικός κομματισμός είναι η μια πραγματικότητα που καταστρέφει διαχρονικά την Ελλάδα, μια χώρα με σταλινικό κρατισμό όπου ΟΛΑ ελέγχονται στυγνά ακόμη και αντισυνταγματικά από την εκάστοτε κυβέρνηση.
Κορυφαίο παράδειγμα αυτής της εξευτελιστικής για την ατομική αξιοπρέπεια ελληνικής πραγματικότητας είναι ο ορισμός της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων όπου το μοναδικό προσόν που απαιτείται είναι η κομματική τους ταυτότητα.
Σκεφθείτε παρακαλώ: Όλοι δεν θα πολεμήσουμε σε μια πολεμική σύρραξη; Και αριστεροί και δεξιοί και κεντρώοι; Συνεπώς γιατί η στρατιωτική ηγεσία να είναι του εκάστοτε κόμματος; Και μάλιστα έχουμε φτάσει στο χάλι να είναι και του εκάστοτε… Υπουργού Εθνικής Άμυνας (τώρα με μαζικές αποστρατεύσεις και λίγο πριν τις εκλογές, ξήλωσαν την ηγεσία του Καμμένου και έβαλαν ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ…).
Σε μια τέτοια χώρα όπου ο κρατισμός ελέγχει ΟΛΕΣ τις διοικήσεις παντού, ασφαλώς δεν εξαιρείται η Δικαιοσύνη την οποία η κάθε κυβέρνηση ελέγχει τοποθετώντας τους προέδρους και αντιπροέδρους και των τριών Ανώτατων Δικαστηρίων (Συμβούλιο της Επικρατείας, Άρειος Πάγος, Ελεγκτικό Συνέδριο).
Συνεπώς το να παριστάνουν τους έκπληκτους δημοσιογράφοι και πολιτικοί για το αν η κυβέρνηση ελέγχει τη Δικαιοσύνη προκαλεί θυμηδία. ΝΑΙ την ελέγχουν. Μπορεί να μην ελέγχουν όλα τα πρόσωπα αλλά σίγουρα ελέγχουν “αυτούς που πρέπει” κάθε φορά.
Με βάση τα παραπάνω, είναι εξόφθαλμο πως τρεις διαφορετικές πλευρές ενός τριγώνου έστηναν την υπόθεση της Novartis. Η πρώτη πλευρά είναι ασφαλώς τα υπόγεια του Μαξίμου που σχεδίαζαν με λεπτομέρειες το εγχείρημα σε τέτοιο βαθμό ώστε ακόμα και ο πρωθυπουργός (και υπουργοί) να προαναγγέλλουν… αδικήματα που ακόμα δεν είχαν καν ξεκινήσει να ελέγχονται.
Η δεύτερη πλευρά, είναι οι πρόθυμοι της Δικαιοσύνης που εκτελούσαν την εντολή των ανύπαρκτων διώξεων με νομιμοφάνεια και – προφανώς – καθοδηγώντας αναξιόπιστους μάρτυρες.
Η τρίτη πλευρά είναι ο οχετός του νεοαυριανισμού που προδημοσίευε απόρρητες καταθέσεις μαρτύρων και ανήγγειλε συλλήψεις και προφυλακίσεις μόνο και μόνο για να βάλουν λάσπη στον ανεμιστήρα (πες, πες κάτι θα μείνει).
Σε μια χώρα που οι πολίτες θα είχαν αυτοσεβασμό και ήθος, αυτό το τρίγωνο της παρακμής και της ύβρης θα είχε περιθωριοποιηθεί και περιφρονηθεί. Αλλά η ελληνική κοινωνία έχει πάψει να έχει αυτό το ήθος προ πολλού. Συνεπώς οι του τριγώνου μπορούν να συνεχίσουν, δεν υπάρχει κάποιος ή κάτι να τους εμποδίζει.
