Η άλλη όψη…
Υπάρχει δημόσια ζωή σε αυτή τη χώρα;
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Δεν ασχολούμαι καθόλου με το σκουπιδαριό της δημόσια ζωής. Όπως έχω επισημάνει, αν κάνεις το λάθος να εισέλθεις στον κόσμο τους, έναν κόσμο του ψεύδους, των πεζοδρομιακών ύβρεων, της χυδαιότητας, της ταπείνωσης, θα σε λιντσάρουν, τίποτε δεν θα σε σώσει. Δεν έχουν ηθικούς φραγμούς, είναι εντελώς πρωτόγονοι και ανήθικοι, πώς να τους χειριστείς;
Είναι σαν να κάνεις το λάθος να προσπαθήσεις να χωρίσεις δυο ανθρώπους που αλληλοδέρνονται. Το πιθανότερο είναι να τρως ξύλο κι από τους δύο.
Ένα παράδειγμα του τι σημαίνει δημόσια ζωή στην Ελλάδα, είναι η περίπτωση του Στέλιου Κυμπουρόπουλου. Σε ηλικία 14 μηνών διαγνώστηκε με νωτιαία μυϊκή ατροφία. Αφού αποφοίτησε ως αριστούχος από την Ιατρική Σχολή Αθηνών και πήρε μεταπτυχιακό, το 2016 απέκτησε ειδικότητα στην ψυχιατρική και από τότε εργάζεται ως επιμελητής Β’ στο νοσοκομείο “Αττικόν”, κάνοντας χρήση του δικαιώματος που του δίνει ο νόμος να προσληφθεί ως ΑΜΕΑ στο ΕΣΥ.
Κάθε άνθρωπος τον θαυμάζει για την διαδρομή του και το σθένος του, όχι όμως από τη στιγμή που είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής και μάλιστα με την επάρατη. Έτσι όταν δήλωσε “δεν θέλησα ποτέ μόρια, επιδόματα, χάρες. Ίσες ευκαιρίες διεκδικώ. Διεκδικώ αυτό που δεν υπάρχει», άρχισε η επίθεση σε έναν άνθρωπο που είναι σε αναπηρικό καροτσάκι, μιλά αργά και με δυσκολία και δίνει με αξιοπρέπεια κάθε καθημερινή μάχη.
Εμφανίζεται ο Πολάκης – χωρίς κανείς να τον ρωτήσει – και του γράφει: “Αν διεκδικούσες ΙΣΕΣ ευκαιρίες, κύριε Κυμπουροπουλε , να έβαζες χαρτιά για να προσληφθείς επιμελητής Β΄ στο ΕΣΥ με κρίση από συμβούλιο, όπως οι άλλοι γιατροί και όχι έτσι (όπως δικαιούσουν ως ΑΜΕΑ).ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΚΡΙΜΑ να λες αυτά που λες”.
Ο Στ. Κυμπουρόπουλος προσλήφθηκε νόμιμα μετά από ενδελεχή αξιολόγηση επιτροπής που κράτησε 7 μήνες, τίποτα δεν του χαρίστηκε. Πώς να αντιμετωπίσει τώρα αυτή την ανείπωτη γαϊδουριά, πέστε μου. Πώς να πιστέψει κανείς στο δημόσιο ήθος, όταν πετροβολούν έναν ανάπηρο που μας δίδαξε ότι η ζωή μπορεί να συνεχιστεί παρά τις μεγάλες της δυσκολίες.
Πώς να ασχοληθούν με τα κοινά άνθρωποι με συγκρότηση, ποιότητα και περιεχόμενο, όταν στη γωνία τους περιμένουν τετράποδα να τους ποδοπατήσουν;
