Η άλλη όψη…
Βάζουν τόκους και δεν πληρώνουν
(μέσα στην κρίση)
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Την δεκαετία του ΄70, αμέσως μετά την πτώση της χούντας, υπήρξε μια σπουδαία προσπάθεια ανασύστασης του ελληνικού κράτους και του πολιτικού συστήματος. Αναγνωρίστηκε το ΚΚΕ, με δημοψήφισμα καταργήθηκε η Βασιλεία, η χώρα απέκτησε Σύνταγμα, οργανώθηκαν σωστά οι Θεσμοί, με ένα πλέγμα νόμων καθορίστηκαν υγιείς σχέσεις κράτους-πολίτη.
Λυπάμαι που το γράφω αλλά 45 χρόνια μετά όλα είναι χειρότερα από τότε. Το Σύνταγμα άλλαξε το 1986, οι Θεσμοί πέρασαν στον έλεγχο των πολιτικών, πλέον κανόνας δεν είναι η ΕΥΝΟΜΙΑ αλλά η ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ, σε όλους τους τομείς.
Ένα παράδειγμα είναι οι οικονομικές σχέσεις κράτους και πολιτών. Την δεκαετία του ΄70 το χρέος προς το δημόσιο μπορούσε να αυξηθεί μέχρι +75%. Στη συνέχεια έμενε “παγωμένο” με τον πολίτη να μπορεί κάποια στιγμή να το εξοφλήσει ακόμα και καταβάλλοντας κάθε τόσο ό,τι μπορεί.
Σήμερα, το χρέος τοκίζεται αιωνίως και στην ουσία είναι αδύνατον να εξοφληθεί. Αν κάποιος καταβάλλει ό,τι μπορεί, δεν εξοφλεί ούτε τους τόκους, συνεπώς είναι μάταιο να το επιχειρήσει, καταντά δια βίου οφειλέτης. Τον έχουν δε στις σχετικές λίστες που δημοσιοποιούν και μετά… θάνατον!
Δείτε τώρα το ανάποδο: Σου χρωστά το Δημόσιο. Στην περίπτωση αυτή επινόησαν έξτρα φορολογικούς ελέγχους στον δικαιούχο ώστε να του βρουν “παραβάσεις” και να του κλέψουν μέρος των οφειλομένων ή και όλο το ποσό.
Αν πάλι ο δικαιούχος είναι πεντακάθαρος (πράγμα σπάνιο σε μια χώρα όπου λόγω πολυνομίας ΟΛΑ είναι νόμιμα και παράνομα μαζί – ο εφοριακός αποφασίζει ό,τι θέλει), τότε οι επιστροφές φόρων στους ιδιώτες μπορεί να πάρουν ακόμη και… πέντε χρόνια.
Κάντε παρακαλώ τη σύγκριση: Μια τότε Ελλάδα με οικονομία σε άνοδο αντιμετώπιζε τους πολίτες χωρίς τόκους και διωγμούς. Μια σημερινή Ελλάδα της χρεοκοπίας βάζει τόκους αιωνίως και δεν σε πληρώνει.
