Η άλλη όψη…
Στην Κίρκη της εξουσίας μέχρι τέλους
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Βλέποντας τον κ. Τσίπρα να περπατά στο Πεκίνο πάνω σε κόκκινο χαλί, με αγήματα παρατεταγμένα μπροστά του, μουσικές, τιμές και λαμπρότητα, καταλαβαίνεις γιατί δεν κάνει εκλογές. Αν είχε κάνει εκλογές εκεί θα ήταν ο κ. Μητσοτάκης και αυτός θα έβλεπε όλη αυτή την χλιδή από την τηλεόραση.
Πείθομαι σιγά – σιγά ότι αυτός ήταν ο κύριος λόγος που ο κ. Τσίπρας αποφασίζει να κάνει εκλογές όχι στις 20 Σεπτεμβρίου όπως είναι το πρέπον, αλλά χρονικά όσο πιο πέρα γίνεται μπορεί και τέλη Οκτώβρη: Η χλιδή της εξουσίας.
Ο κ. Τσίπρας ζει ένα όνειρο που ποτέ δεν διανοήθηκε ότι θα του συμβεί: Για σύνθετους λόγους (λόγω της κρίσης η Ελλάδα έγινε ξαφνικά χώρα παγκόσμιας αναφοράς), είναι στην παγκόσμια ελίτ, συναγελάζεται με τα μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας πολιτικής, είναι μέρος της.
Ταυτόχρονα δεν είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Εκατοντάδες αστυνομικοί τον φρουρούν, υποτελείς τον περιτριγυρίζουν, διαβιεί σε παλάτια, έχει ένα μεθυστικό μέγεθος (ας είναι ψευδές), είναι απόλυτος άρχων σε μια χώρα που το πολιτικό της σύστημα είναι πρωθυπουργοκεντρικό – η αίσθηση αυτής της εξουσίας είναι αξεπέραστη.
Γιατί να κάνει εκλογές και να τα χάσει όλα από τώρα λοιπόν; Ας τα χάσει τον Οκτώβριο. (Στο μεταξύ δεν ξέρεις: Κάτι μπορεί να αλλάξει μέχρι τότε).
Η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσε να πάει σε κάλπες ο κ. Τσίπρας αν στις ευρωεκλογές είχε μια απόσταση 3-4 μονάδων από τη ΝΔ. Τότε θα έλεγε το γνωστό “έλαβα το μήνυμα” και θα προκήρυσσε εκλογές ζητώντας να ξανακυβερνήσει.
Θα ήταν και ιδανικά: Κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να σχηματιστεί, το χάος της απλής αναλογικής, θα τα έκανε όλα χειρότερα, το παιχνίδι θα ξανάρχιζε σε βάρος της χώρας βέβαια αλλά πότε νοιάστηκε γι αυτό;
Οι δημοσκοπήσεις όμως του δείχνουν ότι αυτή η διαφορά των τριών – τεσσάρων μονάδων δεν υπάρχει. Έτσι φαίνεται να πρυτανεύει το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Πέντε – έξι ακόμα μήνες στην εξουσία είναι καλύτερα από να φύγει τώρα.
