Η άλλη όψη…
Η ανάγκη να γεννηθεί κάτι καινούργιο πολιτικά
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Μέσα στα δύσκολα χρόνια της μνημονιακής κρίσης κοινή ήταν η διαπίστωση ότι η Ελλάδα είχε ένα αδύναμο έως και ανίκανο πολιτικό σύστημα. Δεν ήταν μόνον ότι το πολιτικό σύστημα είχε την απόλυτη ευθύνη για την χρεοκοπία της χώρας μέσα από την ανευθυνότητα, την μόνιμη έλλειψη σχεδίου και φυσικά το πελατειακό κράτος. ήταν και το γεγονός ότι δεν μπορούσαν να διορθώσουν την καταστροφή που οι ίδιοι δημιούργησαν.
Πάλι χωρίς σχέδιο και πάλι προστατεύοντας το πελατειακό κομματικό κράτος περνώντας την χρεοκοπία του στους πολίτες, συνέχιζαν την καταστροφή σαν ερασιτέχνες και τσαρλατάνοι.
Τότε ήταν που γεννήθηκε η ανάγκη να γεννηθεί επιτέλους στην Ελλάδα κάτι καινούργιο πολιτικά. Ένας Ερντογάν του 2003 που άλλαξε την Τουρκία εξαφανίζοντας όλα τα παλιά κόμματα ή ένας Μακρόν που πήρε την Γαλλία χωρίς καν να έχει κόμμα. Όμως, αυτή η ανάγκη του καινούργιου έμεινε ανάγκη. Το παλιό σύστημα της μεταπολίτευσης είναι πάντα στην εξουσία, ανεύθυνο και επικίνδυνο.
Οι πολίτες απεγνωσμένα ψήφιζαν οτιδήποτε δεξιά και αριστερά αλλά ήσαν πάντα οι ίδιοι (και η ίδια λογική) που είχαν την εξουσία. Το νέο δεν μπορούσε να γεννηθεί.
Μια μικρή αλλά σημαντική αλλαγή συνέβη στη ΝΔ. Εκεί ο αμφισβητούμενος ακόμα και και εκ των έσω Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται να διασώζει ένα κόμμα δεινοσαύρων, να το αλλάζει σιγά – σιγά εκ βάθρων και να οδεύει προς την πρωθυπουργία. Είναι Η ΜΟΝΗ αλλαγή που διαπιστώνεται στο τέλμα αυτού του ανίκανου πολιτικού συστήματος.
Η ανάγκη να γεννηθεί πολιτικά το καινούργιο δεν έχει φύγει. Μπορεί ο κ. Μητσοτάκης να διορθώνει την Κεντροδεξιά (και θα δούμε πόσο…) στην Κεντροαριστερά όμως αυτοί που απέτυχαν δεν μπορούν να εκφράσουν τίποτε νέο. Στην ουσία είναι μόνιμοι εκφραστές του παλιού.
Μετά τις εκλογές της 7ης Ιουλίου το πιθανό είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να κρατήσει δυνάμεις και το ΚΙΝΑΛ να αυξήσει λίγο το ποσοστό του. Αν δεν γεννηθεί όμως το νέο σε αυτόν το χώρο, είναι βέβαιον ότι η παρακμή του θα συνεχιστεί. Ποιο από αυτά τα αποτυχημένα πρόσωπα μπορεί να εγγυηθεί ένα όραμα όταν έχει αποτύχει απολύτως από κάθε θέση που κατείχε;
