Η άλλη όψη…
Αντί να ελέγχουν την εξουσία, είναι μέρος της
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Νοιώθω μια βαθιά αποστροφή κάθε φορά που βλέπω στα τηλεπαράθυρα δημοσιογράφους να υπερασπίζονται με πάθος πολιτικές κομμάτων. Είναι ένας φρικτός γενιτσαρισμός που με στενοχωρεί αλλά και με εξοργίζει. Η δημοσιογραφία έχει έναν απαράβατο κανόνα: ΕΛΕΓΧΕΙ την (όποια) εξουσία.
Οι δημοσιογράφοι του ΣΥΡΙΖΑ που εφορμούν από την Αυγή, την ΕΡΤ, το ΑΠΕ, γραφεία Τύπου, το “Κόκκινο” κ.α. είναι φανερό ότι είναι με έμμεσο τρόπο έμμισθοι από το κόμμα και αποστέλλονται στον δημόσιο βίο για να διαστρεβλώσουν την αλήθεια. Υπάρχουν και οι δημοσιογράφοι της άλλης πλευράς φυσικά (της ΝΔ) που είναι ακριβώς όμοιοι. Η κυρία Σπυράκη για παράδειγμα έκανε ρεπορτάζ ΝΔ και κατέληξε να εκλεγεί ευρωβουλευτής της. Φαντάζομαι το κριτήρια να μην ήταν ο σκληρός έλεγχος και οι αποκαλύψεις που έκανε για τη ΝΔ.
Κάνω αυτές τις σκέψεις βλέποντας πάνω από 100 δημοσιογράφους να έχουν εκλεγεί πολιτικοί αξιοποιώντας την αναγνωρισιμότητά τους αλλά είναι μόνο αυτή; Ο κ. Αρβανίτης, εργαζόμενος εύκολα σε ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ (δηλαδή ακόμη και στην ΕΡΤ), εξελέγη άνετα ευρωβουλευτής. Ήταν μόνο η αναγνωρισιμότητα ή και ό,τι έχει κάνει για το κόμμα;.
Με τη ΝΔ κατέρχονται στις βουλευτικές εκλογές ΕΝΝΕΑ δημοσιογράφοι. Πώς ακριβώς αξιολογήθηκαν; Γιατί ναι, και οι δημοσιογράφοι είναι πολίτες με άποψη και θέσεις αλλά μόνο δυο, τρία λεπτά μέσα στο παραβάν πριν την κάλπη. Όλο τον υπόλοιπο χρόνο είπαμε: ΕΛΕΓΧΟΥΝ την όποια εξουσία.
Ερωτώ λοιπόν: Ποια είναι τα κριτήρια που πάνω από 100 δημοσιογράφοι μπήκαν ενεργά στην πολιτική, εξελέγησαν σε θέσεις, έγιναν ακόμη και υπουργοί και αυτό συνεχίζεται; Την απάντηση την βλέπετε καθημερινά στα τηλεπαράθυρα. Οι κομματικοί δημοσιογράφοι ενδιαφέρονται για το μηνιάτικο αλλά στο πίσω μέρος τους μυαλού τους έχουν και το βόλεμα από την πολιτική.
