Η άλλη όψη…
Ελλάδα, μια ασφαλής χώρα (;)
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Συχνά – πυκνά ακούει κανείς κυβερνητικά στελέχη να αποθεώνουν τους εαυτούς τους γιατί “η Ελλάδα είναι η πιο ασφαλής χώρα στην Ευρώπη”. Είναι οι ίδιοι που βεβαιώνουν ότι έρχεται η ανάπτυξη χωρίς να κάνουν τίποτε για αυτήν, που υπερηφανεύονται ότι πάμε για νέο ρεκόρ τουριστών, πάλι χωρίς να έχουν κανένα σχέδιο επ αυτού κ.ο.κ.
Πράγματι στην Ελλάδα δεν έχει σημειωθεί ούτε ένα κρούσμα τρομοκρατικής ενέργειας, την ώρα που άλλες χώρες μετρούν νεκρούς. Αυτό όμως δεν οφείλεται στην εξαιρετική απόδοση των μυστικών μας υπηρεσιών, ούτε σε κάποιο… συντονισμένο έργο αυτής της παράλυτης κυβέρνησης. Όλοι το γνωρίζουν (αν και κανείς δεν το ψιθυρίζει καν) ότι είναι έργο των ίδιων των τρομοκρατών.
Η μη κυβερνήσιμη χώρα που λέγεται Ελλάδα, είναι η πιο εύκολη ΕΙΣΟΔΟΣ για αυτούς. Δεν κινδυνεύουν με συλλήψεις, (αρκεί να έχουν ψεύτικα έγγραφα και να ζητούν πολιτικό άσυλο). Μένουν εδώ για όσο διάστημα θέλουν ακόμη και επιδοτούμενοι σαν δήθεν πρόσφυγες, ενώ έχουν άφθονο χρόνο να δουν πως θα φτάσουν στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη.
Οι φανατικοί του Ισλάμ δεν έχουν κανένα λόγο να χαλάσουν αυτή την ωραία ατμόσφαιρα που τόσο τους βολεύει. Άλλωστε εδώ, τίποτε και κανείς δεν τους κυνηγά.
Τα παραπάνω επικυρώνονται από μια απόρρητη έκθεση του ΕΛΑΣ που όντως κάνει την δουλειά που πρέπει και μάλιστα πολύ καλά. Σύμφωνα με αυτήν, σε δεκάδες αυτοσχέδια τζαμιά στην Αθήνα γίνονται κηρύγματα μίσους, αποθεώνονται οι πολύνεκρες επιθέσεις στην Ευρώπη ενώ οι άτυποι ιμάμηδες ανυπομονούν για νέα χτυπήματα.
Ακόμη εντοπίζονται πλέον τζαμιά που ΔΙΑΚΙΝΟΥΝ φανατικούς αλλοδαπούς από Βόρεια Αφρική προς ISIS (Συρία – Ιράκ), Προφανώς, γίνονται κι άλλες διακινήσεις από και προς οπουδήποτε.
Αυτά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Η άλωση της χώρας από φανατικούς Ισλαμιστές που πολύ προσεκτικά δεν δίνουν αφορμές αλλά έχουν μετατρέψει την χώρα σε Κερκόπορτα της Ευρώπης , έχει εφιαλτικές διαστάσεις. Κανείς δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει την αληθινή διάσταση της.
‘Όμως στην Ελλάδα, όλοι της πολιτικής εξουσίας “χώνουν” το πρόβλημα κάτω από το χαλί, τουλάχιστον όσο οι φανατικοί του τζιχαντ δεν (μας) χτυπούν για να μην κλείσει αυτή η ανοικτή πόρτα για αυτούς…
(Υ. Γ. Φυσικά υπάρχει πάντα ο φόβος κάποιος μοναχικός παλαβός να αποφασίσει ότι πρέπει να πάει να συναντήσει τον Αλλαχ και να προκαλέσει ένα περιστατικό βίας. Θα είναι η εξαίρεση στον σιωπηρό κανόνα της ανακωχής που σας περιέγραψα).
