Η άλλη όψη…
Ψήφος για μια Ελλάδα της κανονικότητας
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Στο Βέλγιο, δεν μπόρεσε να συγκροτηθεί κυβέρνηση συνεργασίας επί 18 μήνες. Και στη Γερμανία, στις πρόσφατες εκλογές Συντηρητικοί και Σοσιαλιστές παζάρευαν επί 6 μήνες για το πως θα συγκυβερνήσουν. Και στις δυο χώρες το κράτος λειτουργούσε άψογα, τίποτε δεν έδειχνε ότι δεν υπήρχε εκλεγμένη κυβέρνηση.
Στην Ελλάδα ακόμα και όταν υπάρχει κυβέρνηση τα συμπτώματα ακυβερνησίας είναι μόνιμα. Η λειτουργική παραλυσία της χώρας δεν έχει άλλο παράδειγμα στον πλανήτη. Ένα κράτος διώκτης και τεμπέλης, μια πολυνομία που όλα, τα χαρακτηρίζει ταυτόχρονα παρανόμα ή νόμιμα, ένα κομματικό συνδικαλιστικό δηθεν κίνημα που θέλει να συνδιοικεί παντού και φυσικά κυβερνήσεις χωρίς σχέδια και υπουργοί χωρίς προσανατολισμό.
Στα 10 χρόνια της κρίσης καμία μνημονιακή κυβέρνηση δεν διόρθωσε αυτή την απίστευτη παθογένεια της Ελλάδας που οφείλεται στο κομματικό πελατειακό κράτος των πολιτικών (μέσα από αυτό το χάος, βολεύουν εαυτούς και ημέτερους, μοιράζουν δουλειές, εξασφαλίζουν ψήφους). Δηλάδη δεν κατανίκησαν τη ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΙΤΙΑ που έφερε τα μνημόνια και την κρίση.
Αυτή η έλλειψη μιας ευρωπαϊκής κανονικότητας στην Ελλάδα, ήταν δυστυχώς αποδεκτή και από μεγάλη μερίδα των πολιτών. Πολλοί, ένοιωθαν να έχουν ρόλο σε αποφάσεις της εξουσίας (άρα και στην πρόσληψη του παιδιού τους έστω για ένα 8μηνο ή για μια μετάθεση του στρατευμένου υιού από τη Σάμο κοντά στο σπίτι). Ακόμη αποδεχόμενοι το παρασιτικο κομματικό κράτος και συμμετέχοντας σε κάποιο κόμμα εξουσίας ήλπιζαν σε προαγωγές – αν ήσαν δημόσιοι υπάλληλοι – και βολέματα.
Όλα αυτά, είχαν δυστυχώς μια βάση όσο υπήρχε ένα κράτος δανεικών που μοίραζε στους ιθαγενείς θεσούλες και δουλίτσες. Σήμερα όμως δεν υπάρχει ταμείο για να βολεύονται οι πολλοί. Βολεύονται λίγοι, οπότε έχει έρθει η ώρα που οι Έλληνες, κουρασμένοι από τα 10 χρόνια της κρίσης να ανακαλύπτουν τον πραγματισμό. Θέλουν ένα λειτουργικό και γρήγορα κράτος, κυβερνητικό σχέδιο, και βήμα – βήμα να αποκτά η χώρα μια ευρωπαϊκή κανονικότητα με κανόνες και ήθος.
Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου ένα κρίσιμο ποσοστό ψηφοφόρων που δεν αντέχουν πια το κράτος – μαγαζάκι του εκάστοτε κόμματος θα ψηφίσουν όποιον υπόσχεται την ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ. Και επειδή αυτό θα γίναι μια μόνιμη απαίτηση που θα μεγαλώνει, καλό είναι τα κόμματα της κεντροαριστεράς να συνέλθουν και να προσαρμοστούν. Δεν είμαστε ούτε στο 1965 (ΣΥΡΙΖΑ), ούτε στο 1985 (ΚΙΝΑΛ). Είμαστε στο 2019. Αν δεν συνέλθετε, άλλοι θα αναλάβουν αυτόν τον ρόλο στη θέση σας.
