Η άλλη όψη…
Πέντε μέρες στο Λονδίνο (2)
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Σας περιέγραφα χθες μερικές πτυχές του έξοχου εκπαιδευτικού συστήματος του Ηνωμένου Βασιλείου με αφορμή την εμπειρία ενός Έλληνα φίλου μου που τόλμησε τυφλά να εγκαταλείψει την Ελλάδα και τελικά έσωσε την οικογένεια του.
Ο ίδιος μου εξήγησε: “Μόλις εγκατασταθήκαμε στέλναμε παντού βιογραφικά, ζητώντας δουλειά. Επί μήνες δεν δούλευε κανένα μέλος της οικογένειας όμως μια μέρα χτύπησε την πόρτα του σπιτιού μας μια κοινωνική λειτουργός. “Έχετε δυο ανήλικα παιδιά οπότε δικαιούστε επιδόματα”, μας είπε. Και σε μένα έδωσαν μια δωρέαν κάρτα μετακίνησης με τα (ακριβά) μέσα μεταφοράς μέχρι το 2020! Βρήκαμε δουλειές με βάση τα προσόντα μας. Όχι μέσω γνωστών, με πολιτικό μέσον και άλλα ελληνικά”.
Πάλι δεν έχω τον χώρο να σας περιγράψω την εμπειρία ζωής που έζησε ο φίλος μου και που καταλήγει στη φράση: “Είμαι απόλυτα ήρεμος και ευτυχισμένος”. (Είμαι ευτυχισμένος: Πολύ μεγάλη κουβέντα…).
Συζητώντας και παρατηρώντας βλέπω τρεις βασικές αιτίες που το Ηνωμένο Βασίλειο είναι μια χώρα από το μέλλον.
Η ΠΡΩΤΗ: Η κοινωνία λειτουργεί σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι παντού: Στο επιχειρείν, στην εκπαίδευση, στην καθημερινότητα, στην κοινωνική και κρατική μέριμνα, σε κάθε μα κάθε τομέα. Αυτό οφείλεται στους ανθρώπους που τιμούν αυτό που κάνουν
Ο δάσκαλος, ο οδηγός λεωφορείου, ο οδοκαθαριστής, ο γιατρός, κάθε εργαζόμενος κάνει την δουλειά του με απόλυτο σεβασμό στους υπόλοιπους, γι αυτούς εργάζεται, όχι μόνο για τον εαυτό του. Εδώ ισχύει: Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση (οι περισσότεροι κάνουν την δουλειά που αγαπούν).
Η ΔΕΥΤΕΡΗ: Το πολιτικό σύστημα ΔΕΝ ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙ στο καλοκουρδισμένο ρολόι. Όλα λειτουργούν είτε υπάρχει κυβέρνηση είτε όχι. Πολιτικοί τύπου Φάρατζ ή Τζόνσον είναι ακίνδυνοι στο να διαταράξουν την λειτουργία της χώρας που είναι στα χέρια του καλού δασκάλου, του καλού αστυνομικού, του καλού υπαλλήλου. Αυτοί λειτουργούν το Ηνωμένο Βασίλειο.
Η ΤΡΙΤΗ: Η πολυπολιτισμικότητα. Στο Λονδίνο συνυπάρχουν ΑΡΜΟΝΙΚΑ όλες οι φυλές του πλανήτη (μέχρι και ο Δήμαρχος Πακιστανός είναι). Εκατοντάδες εθνικότητες και θρησκείες αλληλοσέβονται ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί “κουρδίζουν” το ρολόι της κανονικότητας, της μάθησης, της ευγένειας, της γνώσης.
Έφυγα από ένα Λονδίνο καθαρό, ήρεμο χωρίς ίχνος πρωτογονισμού από σπρέι και εικόνες παρακμής. Ξέρω, δεν είναι όλα ιδανικά όπως σας τα περιγράφω, όμως η κοινωνία τους προσπαθεί προς αυτή την κατεύθυνση και η επιτυχία τους είναι μεγάλη.
Γύρισα σε μια Ελλάδα όπου τον πρώτο λόγο δεν έχουν οι πολίτες με ρόλους προσφοράς προς τον συνάνθρωπο. Τον πρώτο λόγο έχουν οι πολιτικοί με ρόλους προσφοράς προς τους εαυτούς τους. Αυτό ζούμε από το 1981.
