Η άλλη όψη…
Με την υπονόμευση δεν χρειάζεται να σκεφτούν κάτι άλλο
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Στο ελληνικό πολιτικό σύστημα θριαμβεύει η επιτακτική ανάγκη να υπονομεύεις τον αντίπαλο. Δεν είναι τωρινό φαινόμενο, φαίνεται να ισχύει ως απόλυτη τακτική τα τελευταία 45 χρόνια, δηλαδή στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Στα επιτελικά γραφεία ο πονοκέφαλος ήταν και είναι “τι κάνουμε” όταν η όποια κυβέρνηση φέρνει ένα θετικό μέτρο.
Επί ώρες αναζητούν τον τρόπο να εμφανίζουν την εξαγγελία ως ελλειμματική και ενώ γνωρίζουν ότι το μέτρο είναι όντως θετικό, δεν υπάρχει ποτέ σκέψη να συνδράμουν σε αυτό. Αυτή η πάγια πρακτική έχει αδρανοποιήσει μονίμως τα εκάστοτε κόμματα της αντιπολίτευσης αφού έτσι δεν χρειάζονται να σχεδιάζουν. Αρκεί να υπονομεύουν τον άλλο, αυτό είναι αρκετό για να υπάρχουν στο προσκήνιο.
Δείτε την κυβερνητική πρωτοβουλία να ψηφίζουν με επιστολική ψήφο οι Έλληνες του εξωτερικού που είναι ΕΓΓΕΓΡΑΜΕΝΟΙ στους εκλογικούς καταλόγους. Οι της αντιπολίτευσης έσπασαν το κεφάλι τους να βρουν κάτι να υπονομεύσουν μια τόσο καθαρή και λογική πρόταση. Έφτασαν στο σημείο να ψηφίζουν λέει για να βγάλουν τρεις βουλευτές Επικρατείας…
Δείτε την υπόθεση Novartis. Εδώ ο κ. Μητσοτάκης στην ουσία έχει αφήσει τη Δικαιοσύνη να κάνει απερίσπαστη τη δουλειά της βάζοντας – δικαίως – μόνο ένα πρόσωπο στο κάδρο (Παπαγγελόπουλος) και τι ακούμε; Ότι η κυβέρνηση ποδηγετεί τη Δικαιοσύνη και οργανώνει πολιτικούς διωγμούς μαζί της.
Δείτε την επίσκεψη του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ και τη συνάντηση του με τον (εντελώς ανυπόληπτο) Ερντογάν. Δεν του είπε, λένε για τις παραβιάσεις στο Αιγαίο! (Κάτι πρέπει να πουν, ε;)
Ακόμα και το ΚΙΝΑΛ ενώ συμφωνεί απολύτως με τον εκλογικό νόμο που ανεπίσημα προτείνει η ΝΔ, ψάχνει να βρει “κάτι” για να μην το ψηφίσει στο τέλος.
Αυτή η πρακτική της υπονόμευσης περιγράφει μια τρομερή ανικανότητα των κομμάτων αλλά και των πολιτικών τους αρχηγών να παράξουν έργο για τη χώρα. Τα αρχηγικά κόμματα – σφραγίδες και οι πολιτικοί βολεύονται ακόμη από την παραπλάνηση που χαρίζουν οι λεκτικές κατασκευές, με την οποία πορεύτηκε η χώρα εδώ και 45 χρόνια. Όχι η πράξη και η δημιουργία
