Η άλλη όψη…
Κόμματα ποδηγετούν το φοιτητικό κίνημα
Γράφει ο Ανδρέας Χριστόπουλος, εκδότης – συγγραφέας.
Η Ελλάδα έζησε επί δεκαετίες μια ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς. Μέσα από την Τέχνη, την πολιτική δράση αλλά και τους απάνθρωπους διωγμούς της, κέρδισε την συμπάθεια των πολιτών και επέβαλε αδιανόητες συμπεριφορές που ακόμα και σήμερα η ελληνική κοινωνία δεν έχει ξεπεράσει.
Για παράδειγμα όποιος κρατούσε ελληνική σημαία ήταν οπωσδήποτε ακροδεξιός, χουντικός, φασίστας. Αντίθετα αν κρατούσε μια κόκκινη σημαία με σφυροδρέπανο, ήταν ένας αγωνιστής. (Τα τελευταία χρόνια, δειλά – δειλά αυξάνονται στις εθνικές εορτές οι ελληνικές σημαίες στα μπαλκόνια των σπιτιών…)
Το σκεφτόμουν αυτό βλέποντας στις τελευταίες διαδηλώσεις φοιτητές να επιτίθενται σε αστυνομικές κλούβες με ξύλινα ρόπαλα που στην άκρη τους είχαν φυσικά κόκκινες σημαίες… Το φοιτητικό κίνημα εκφυλίστηκε οριστικά εδώ και πολλές δεκαετίες γιατί:
α) Ήταν υποταγμένο στα κόμματα, δηλαδή δεν υπήρχε ίχνος ελεύθερης έκφρασης. Ακόμα και σήμερα διαδηλώνουν μετά από κομματική εντολή, οι φοιτητές είναι θεατές. σε κάθε απόφαση μιας πολύ μικρής μειοψηφίας. Οι ηγέτες των φοιτητικών παρατάξεων γίνονται βουλευτές του κόμματος όταν ενηλικιωθούν.
β) Δεν προτείνουν τίποτε για να διορθώσουν τον χώρο τους. Αντίθετα, συμβάλλουν με έναν παρακμιακό τρόπο στον εκφυλισμό του φοιτητικού “κινήματος”. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Ότι 110 φοιτητές παρέδωσαν την ίδια εργασία που είχαν αγοράσει στο διαδίκτυο; Οτι ένας αιώνιος φοιτητής νοίκιαζε επί 20 χρόνια σε άλλους φοιτητές το δωμάτιο που είχε στην Εστία και δεν παρέδιδε;
γ) Ότι το μπάχαλο μειοψηφιών που έχτιζαν πρυτάνεις στα γραφεία τους, εισέβαλαν σε εκδηλώσεις με καλεσμένους πρόσωπα κύρους, δεν απομονώθηκε από την συντριπτική πλειοψηφία του φοιτητικού κινήματος; Όπως δεν ενοχλεί κανέναν η αισθητική κατάρρευση πανεπιστημιακών χώρων.
δ) Γενιές φοιτητών μεγάλωσαν με την αυθαιρεσία, αναχρονιστικά συνθήματα, βαθιά αντιδημοκρατικές συμπεριφορές και μόλυνση των πραγματικών αξιών που θα έπρεπε να είναι το πρώτο ζητούμενο σε κάθε Πανεπιστήμιο.
Η κατάσταση μοιάζει να είναι σοβαρή (ποια κοινωνία μπορεί να δεχθεί τέτοιες νοοτροπίες;) αλλά μπορεί και να μην είναι. Η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών, διακριτικά απέχει από αυτά την ασύδοτη και χωρίς νοήματα δράση. Την συντηρούν μόνο τα κόμματα αποβλέποντας σε μελλοντικούς ψήφους.
